Rozdział 16

Louis

Od piętnastu minut stoję przed szklaną szybą na oddziale ginekologicznym i obserwuję wpatrzoną w noworodki Rubi. Już chyba wiem jaką podejmie decyzję, tak samo jak Simon który teraz załatwia wszystkie sprawy związane z pogrzebem swojej jedynej siostry a mojej jakby nie patrzeć teściowej.
-Kochanie-kładę dłoń na ramieniu dziewczyny, czoło ma oparte o zimną szybę-która to ?
-Pod oknem-moje spojrzenie od razu odnajduję odpowiedni inkubator. Dziewczynka, wielkości piąstki, podpięta różnymi kabelkami. Po sali kręciła się pielęgniarka pilnująca stan każdego z wcześniaków.
-Wracamy do domu ?-nie chciałem by po swojej dzisiejszej utracie przytomności ruszała się z domu, jednak nic nie było jej w stanie przemówić do rozsądku. Uparła się,że chce jechać do szpitala i tak też musiało się stać.
-Jeszcze tylko do lekarza-spojrzała na mnie oczami wypełnionymi łzami.Na sam ten widok serce pękało mi na pół. Złapałem ją za zimną dłoń, i ramię w ramię skierowaliśmy się do gabinetu lekarza. Po wcześniejszym pozwoleniu, weszliśmy do skromnego pomieszczenia. Zajęliśmy dwa krzesełka, przed kobietą w średnim wieku, z okularami wielkości denek od słoików na nosie.
-Panno Cowell-zaczęła, a już od samego początku mnie zdenerwowała. Czy oni nie wiedzą,że teraz jej nazwisko brzmi Tomlinson ? Czy to jest tak cholernie trudne do pojęcia? -nie będę ukrywać,że z małą jest wszystko dobrze. Ma problemy z oddychaniem. Urodziła się 3 miesiące przed czasem. Teraz cały czas będzie pod urządzeniem pomagającym jej oddychać i co najmniej trzy miesiące będzie musiała zostać na oddziale.
-A czy jest prawdopodobieństwo,że ona jest czymś zarażona ?-Rubi pociągnęła nosem, ocierając oczy.
-Nie, jeżeli o to chodzi. Pani mama była czysta. Mała jest w stu procentach zdrowa, muszę jednak uprzedzić,że jeżeli chce pani ją wziąć pod swoją opiekę, czeka panią długa batalia, ona ma jeszcze ojca.
-Tym już zajmą się nasi prawnicy. Jest możliwość przeniesienia jej do prywatnej kliniki ?
-Na razie transport nie wchodzi w grę, przykro mi. U nas też będzie jej dobrze, mogą nam państwo zaufać.
-Mamy taką nadzieję-pierwszy raz zabrałem głos.
Rubi upewniła się jeszcze,że zapewnione będzie miała bezpieczeństwo i odpowiednią opiekę i opuściliśmy gabinet. Na korytarzu, chyba wreszcie opuściły ją wszystkie emocje, bo rozpłakana wtuliła się we mnie i płakała.Mimo tego jak przed laty potraktował ją matka, Rubi nigdy nie przestała jej kochać, choćbym nie wiem jak musiała się tego wypierać.

Marina

-Słyszeliście ?-wparowałam do salonu Cowella trzymając telefon w dłoni. Skończyłam właśnie rozmawiać z Louisem. Na kanapie siedział Zayn oraz jego narzeczona Perrie oraz Liam. Nie wiem jak udało mi się na niego nie rzucić i nie zedrzeć tej białej koszuli.
-Co mieliśmy słyszeć ?-pierwsza spytała Perrie.
-Mama Rubi nie żyję-powiedziałam na jednym wydechu-przed śmiercią urodziła córeczkę.
-Żartujesz ?-Zayn spojrzał na mnie mrugając oczami.
-Biedna Rubi-jego narzeczona złapał go za dłoń. Liam tylko świdrował mnie wzrokiem, wspominając pewnie tak samo jak ja dzisiejszy poranek. Niestety, a może stety Harry wraca jeszcze dziś wieczorem. Zayn i Perrie się wyprowadzają do siebie. Jak widać, każdy z nich planuje iść w ślady Tomlinsona i się ustatkować. Szkoda jednak,że to ich życie nie jest usłane różami.
-A ty gdzie ?-złapałam wychodzącego Liama za ramię.
-Wychodzę na spotkanie-zamrugał parę razy oczami.
-Z kim ?
-Marina, uspokój się-wyrwał mi się-wrócę późno.
I wyszedł, tak po prostu wyszedł zostawiając mnie bez żadnego wyjaśnienia. Choć nie powinnam szalałam z zazdrości.

Rubi

Obudziłam się z ociężałą głową, we własnym ciepłym łóżku. Z dołu dochodziły urwane dźwięki rozmów. W dresie, w który pewnie przebrał mnie Lou zeszłam na dół. Tak jak myślałam siedział wraz z Liamem i butelką piwa w dłoni. Przywitałam się z chłopakiem pocałunkiem w policzek i usiadłam między nimi, opierając głowę o ramię męża. Wydawać by się mogło,że Liam pachnie perfumami Mari ale w końcu mieszkają razem więc nic dziwnego.
-Mam nadzieję,że nie przeszkodziłam w ploteczkach ?
-Nie jasne,że nie-Louis cmkonął mnie w czoło-Liam ma do nas sprawę a nie chciałem Cię budzić.
-Trzeba było-skarciłam go wzrokiem-o co chodzi Liamku ?
-Nie chciałbym się wam narzucać, jesteście młodym małżeństwem i chcecie się sobą nacieszyć, ale każdy się wyprowadza a ja jeszcze niczego nie znalazłem, i czy mógłbym przez jakiś czas u was pomieszkać ?
-Jeszcze głupio pytasz ?-zwróciłam się do niego-możesz zostać tyle ile chcesz, jest dużo miejsca.
-Louis ?-zwrócił się jeszcze do niego.
-Powinienem Ci dojebać o to,że się jeszcze pytasz-mój mąż dłonią uderzył go w głowę.
Liam zaśmiał się cicho powodując tym uśmiech u mnie.
-A więc mamy kolejnego lokatora-klasnęłam w dłonie-nie dzwonili ze szpitala ?
-Dzwonili, u małej wszystko dobrze, Simon z Twoimi dziadkami przyjedzie wieczorem, a za dwa dni mamy spotkanie z prawnikiem.
-Jesteś pewny ?-spytałam cicho bawiąc się obrączką-nie musisz się zgadzać.
-Adoptujemy ją, i wychowamy jak swoje dziecko a nie Twoją siostrę, dobrze ? Obiecuję Ci,że zrobię wszystko żeby była u nas-pocałował mnie w czoło i zajął się rozmową z Liamem a ja znów ucięłam drzemkę.

Jest krótki bo nie byłam w stanie nic wymyślić więcej na dziś. Powiem tak, planuję rewolucje w życiu niektórych bohaterów,zobaczymy co z tego wyjdzie. Przepraszam za błędy.