Rozdział 17

Rubi

dwa tygodnie później

-Jak to nie jest pan pewny,czy będziemy mogli adoptować Cece ?-zmieniłam małej imię ale teraz to mało istotne. Najważniejsze jest to,co teraz powiedział mi ten bufon,w markowym garniturze!
-Proszę się nie denerwować-stanowczo jednak nie przekonywując. Tak to jest,jak bierze się za coś czego się nie potrafi.
-Spokojnie ? Pan żartuje, mówi mi pan,że sąd może przydzielić opiekę nieodpowiedzialnemu narkomanowi a nie osoba które o nią będą dbać ?
-Nic takiego nie powiedziałem-zaczął się bronić rozkładając ręce-panno Cowell.
-Pani Tomlinson-poprawiłam go, dziękując w duchu,że Louis ma wywiad dzisiaj-zasugerował pan, więc i ja coś powiem, radzę panu zrobić wszystko żeby mała trafiła do mnie i mojego męża.
Kiwnął głową na znak,że zrozumiał moje polecenie i mogłam opuścić jego gabinet. Teraz zamierzam skierować się do Małej do prywatnej klinik. Jak tylko było to możliwe,przenieśliśmy ją tam. Pokoik urządzony już jej wyczekiwał. Liam nadal z nami mieszkał,więc w mieszkaniu panowało szczęście. Częstym gościem była tez Mari oraz Pezz,. Wróciłam wbrew sobie do zawodu. Louis każdą możliwą chwilę spędzał ze mną w szpitalu,gdzie mała dochodziła do siebie. Za jakieś 3 tygodnie będziemy mogli zabrać ją do domu.  Czeka nas jeszcze rozprawa, którą wytoczył mi mój "szanowny tatuś". Data ślubu ustalona. Sala zamówiona i to tyle, ile wychodzi z przygotowań do tego wielkiego dnia. Będziem żyć długo i szczęśliwie z gronem przyjaciół u boku. Prowadziłam samochód słuchając wywiadu, jadąc na spotkanie z Hectorem.
-Louis, jakiś czas temu, przechodziłeś tak "zwaną" rodzinną tragedię. Zechciałbyś nam oraz fanką zdradzić tajemnicę tego wszystkiego. 
-Wydaje mi się,że nie postąpiłbym fair wobec swojej żony mówiąc o tym w radiu. Jednakże tego co przeżywałem oraz tego co przeżywamy wspólnie na da się opisać. Mogę wam powiedzieć jedynie,że straciliśmy najważniejszą osobę w swoim życiu-głos Louisa był tak spokojny. Sama nie mogę uwierzyć,że Louis z wiecznego podrywacza zmienił się w kochającego męża. Mam nadzieję,że tak już zostanie.
-Pobraliście się w Las Vegas, prawda ? Tak szybka spontaniczna decyzja ?
-Bardzo spontaniczna. Jednak wiem,że nie będę jej nigdy w życiu żałował. Kocham Rubi i chcę spędzić z nią resztę życia. 
-Bardzo dojrzałe. Planujecie ślub kościelny ? Zdradzisz coś ?
-Wydaje mi się,że to ich prywatna sprawa-po głosie udało rozpoznać mi się Zayna.
Wyłączyłam radio,byle by się nie zdenerwować i z powodu dojechania do celu. W końcu spotkam się z przyjacielem, z którym mam do pogadania. Sykes siedział przy stoliku pod oknem,najbardziej oddalonym od ludzi zgromadzonych w kawiarni.
-Poproszę waniliowe latte-zamówiłam w drodze do stolika. Kiedy tylko znalazłam się w polu widzenia przyjaciela, uśmiechnął się szeroko, odstawiając swoją szklanką z podobnym napojem.
-Witaj Rubi, znakomicie wyglądasz.
-Daruj sobie Hec-usiadłam naprzeciwko niego-musimy poważnie pogadać.
-Zawsze gadamy tylko i wyłącznie poważnie-zaśmiał się-kiedy mogę liczyć na jakąś sesję w Twoim towarzystwie ?
-Dlaczego to zrobiłeś ?-jego pytanie wleciało mi jednym uchem a wyleciało drugim-Hector, po co ?
-Bo kocham Danielle, okej ? Kocham ją jak jasna cholera.
-Ale ona była z Liamem!-oburzyłam się patrząc w jego oczy. Był szczery. Mówił prawdę i nie kłamał.
-Gdyby go kochała, nie zostawiła by go dla mnie. Nie oceniaj mnie chociaż Ty, po prostu ciesz się moim szczęściem. Zresztą Payne też zbytnio nie rozpacza.
-Co masz na myśli ?
-Nic. Przykro mi z powodu Twojej mamy. Przepraszam,że nie byłem na pogrzebie, bałem się,że nie jestem mile widziany.
-Zawsze będziesz moim przyjacielem, co nie zmienia tego,że jesteś skurwielem.
-Wraca moja Rubi-zaśmiał się i upił łyk kawy-a co byś zrobiła gdybyś się dowiedziała,że Marina zdradza Harrego ??
-Nigdy bym w to nie uwierzyła-zamoczyłam usta w ciepłym napoju który przyniósł mi kelner. Wiem,że przyjaciółka taka nie jest.
-Mniejsza o to, porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym. Może zjemy jakieś ciastko ?-zaśmiał się Hector, a ja znów znalazłam w nim tego samego starego Sykesa.

 Louis

Kręciłem się bezczynnie po mieszkaniu. Rubi napisałam mi,że jedzie jeszcze do szpitala i za jakieś pół godziny będzie w domu. Liam siedział u siebie i rozmawiał z kimś przez telefon.
-Nie mogę teraz, musimy się pilnować. Nie na pewno nie przyjadę-z jego uchylonego pokoju dochodził jego zdenerwowany głos-jestem już umówiony. Odezwę się niebawem.
Nalałem sobie w szklankę wody i usiadłem przed telewizorem odpalając PS. Mała partyjka a fifę na zabicie nudy.
-Wychodzisz ?-zawróciłem się do przyjaciela który opuścił swoją grotę.
-Co ? Nie, a coś chcesz ?
-No może byś tak ze mną pograł ?-pomachałem mu padem przed nosem.
-Wiesz,że z chęcią. Przypomnę sobie jak to jest skopać Ci tyłek-zaśmiał się i usiadł obok mnie. Gra-czas start.

Marina

-Jesteś pewna,że nie będę wam przeszkadzać ?-zwróciłam się do przyjaciółki która parkowała samochód.
-Dobrze wiesz,że nie. Louis i Liam się ucieszą.
O tak, ten drugi w szczególności. On nie chciał przyjechać do mnie, to ja przyjechałam do niego. Harry sam ma później podjechać,więc nikt nie będzie nic podejrzewał.
-Widziałam się Hectorem-odezwała się Rubi kiedy szłyśmy do windy.
-Widziałam go ostatnio, chwalił Ci się,że zostanie tatą ?
-Co ? Nie, a to głupek-zaśmiała się.
Mój uśmiech skierowany w jej stronę odbił się w lustrze. Wysiadłyśmy z windy i skierowałyśmy się do drzwi odpowiedniego apartamentowca. Z głębi mieszkania dochodziły głośne rozmowy. Dwa męskie głosy i jeden damski. Rubi podeszła przywitać się ze swoim małżonkiem a ja szłam za nią. Zdziwiłam się kiedy zobaczyłam siedzącą na kanapie, wtuloną w Liama, śliczną brunetkę. Oczy wyszły mi na wierzch.
-Witaj Marina-ten zdrajca zauważył mnie pierwszy.
-Cześć Liam-odpowiedziałam przełykając gulę znajdująca się w gardle.
Kobieta szepnęła mu coś na ucho a on się zaśmiał.
-Wy się jeszcze nie znacie, Justine-zwróciła się do niej Rubi-to moja najlepsza przyjaciółka.
-Miło mi, Justine-wyciągnęła w moim kierunku dłoń.
-Marina-uścisnęłam dłoń patrząc z przymrużonych oczu na Liama.
-Liam wiele o Tobie mówił-też spojrzała na niego posyłając mu szeroki uśmiech.
-Ciekawe, Liam mogę Ci prosić.
-Zaraz wrócę-musnął przelotnie jej przelotnie i wyszedł na duży balkon Tomlinsonów.
-Kto to jest ?-spytałam kiedy zamknęłam drzwi.
-To ? Moja dziewczyna.-jego odpowiedź wmurowała mnie w podłogę. I przysięgam, gdybym tylko mogła, wyrzuciłabym go przez barierki.
-A ja ? Kim jestem ja ?
-Ty jesteś dziewczyną Harrego, i nie histeryzuj-spojrzał na mnie a potem wyszedł. Przez okno widziałam,jak przytula do siebie Justine i szepta jej coś na ucho a ona się śmieje. I wtedy zdałam sobie sprawę,że mnie wykorzystał, zabawił się. Tyle,że ja zdążyłam się zakochać. Pokochałam tego idiotę.

Uf....ile mnie nie było ? Trzy tygodnie ? Macie prawo mnie zlinczować! 

Przepraszam,za beznadziejność. Jest jaki jest. Kolejny ? Jak najszybciej :)