Rozdział 3

Łapcie skarbki trzy krótkie perpsektywy Rubi, Harre'go i Mariny. Jestem wykończona, wreszcie sobie odpocznę przez te dwa miesiące i może częściej będę was katować, ahhh. Dostałam świadectwo a to najważniejsze a od wrześnie mogę sobie śpiewać..już za rok matura. Miłego czytania marcheweczki.

Obudziłam się przykryta satynową kołdrą w pustym łóżku. Spałam na miejscu Nick'a. Poduszka jeszcze nim pachniała. Uśmiechnęłam się na wspomnienie ostatniej nocy z ukochanym. Podniosłam się z łóżka i rozprostowałam kończyny. Z uśmiechem na ustach wyszłam z naszej ogromnej sypialni rozglądając się po korytarzu w poszukiwaniu ukochanego. Drzwi do jego gabinetu były uchylone i dochodziła z niego głośna rozmowa. 

-Masz to mi kurwa załatwić....nic mnie to nie interesuje. Daje kasę albo masz go zlikwidować...i chuj mnie to obchodzi.-krzyczał do słuchawki telefonu-inaczej Ciebie czeka to samo.

Cicho zapukałam w drzwi i czekałam aż zaprosi mnie do środka. 

-Wejdź kochanie. A z tobą pogadam później-rzucił do telefonu i się rozłączył. 

Weszłam do jego gabinetu. Jak na prezesa przystało prezentował się perfekcyjnie.

-Moja księżniczka już nie śpi ?-podszedł do mnie i położył ręce na moich biodrach.

-Bez Ciebie to nie to samo-zatopiłam palce w jego włosach.

-Jesteś słodka-pocałował mnie w nos-co chcesz dziś robić ?

-Wszystko byleby z Tobą-uśmiechnęłam się do niego. 

Obudziłam się na dużym łóżku przykryta grubą kołdrą. Nie miałam już związanych rąk ani nóg. Rozejrzałam się po pokoju. Rolety nadal były zasłonięte ale ja byłam w innym pomieszczeniu. Na podłodze leżała moja nie otworzona walizka a na szafce stała taca z jedzeniem i pomarańczowym sokiem. 

-Witaj Rubi-odwróciłam głowę w stronę z której dochodził głos i zakryłam usta z przerażenia.

~*~

-Doktorze co z nim ?-podszedłem do lekarza który właśnie opuszczał sale Louis'a.

-Wszystko wróciło do normy, udało nam się przywrócić akcję serca. Muszą być państwo dobrej myśli. Chłopak ma dla kogo żyć-spojrzał na chłopaków wpatrujących się w szybę.

Kiwnąłem głową na znak,że rozumiem i blado uśmiechnąłem się do mężczyzny.

-Harry-podeszła do mnie Marina-pojedzmy do domu. Prześpisz się. 

-Chce z nim zostać.-odwróciłem się do dziewczyny i objąłem ją w pasie.

Tak bardzo mi pomagała. Tak bardzo cieszyłem się,że mam ją przy sobie. Wiem co czuła on, w głębi duszy czuła się tak samo jak ja. Tyle,że ja miałem przyjaciela za ścianą a Rubi ? Ona..nawet tak nie myśl Harry.

-Zadzwonią do nas jak coś będzie się działo. Wszyscy potrzebujecie snu skarbie. 

-Jak Ty to robisz,że jesteś taka spokojna ?

-Nie jestem Harry, tylko wierzę,że ona żyje i nie długo się znajdzie.

-Każdy z nas w to wierzy-starłem z jej policzka łzę-pojedźmy do domu, masz rację. Musimy być silni.

~*~

-Nie możesz spać ?-Zayn usiadł obok mnie w pokoju w piwnicy Rubi. Od czasu kiedy wróciliśmy do domu a Harry usnął siedziałam i wpatrywałam się w zdjęcia dziewczyny. Po moich policzkach płynęły słone łzy.

-Nie mogę, a Ty ?

-Ja też. Perri śpi, reszta też. Jak się czujesz ?

-Okropnie. Nie mogę nic zrobić. Nie mogę jej pomóc. Zayn kochasz ją ?-spojrzałam na chłopaka

-Jak siostrę. Na początku naszej znajomości myślałem,że to będzie coś innego. Jestem jej przyjacielem.

Oparłam głowę o jego ramię.

-Dziś w tym prosektorium tak się bałem,że pod tym prześcieradłem będzie ona. Tak cholernie się bałem. Wiesz jaką poczułem ulgę jak zobaczyłem jakąś nastolatkę ? Wiem,że ona jest gdzieś blisko. Że wejdzie roześmiana do pokoju.

-Wiem Zayn. Też mi jej brakuje. Wszystko będzie dobrze,prawda ?

-Prawda. Kto jest na tym zdjęciu ?-wskazał głową na ramkę ze zdjęciem.

-To ? Rubi i Nick.

-Nick ?

-Jej były narzeczony.

-Dlaczego były ?

-Nie żyje od dwóch lat.

Zayn kiwnął tylko głową i dalej siedzieliśmy w milczeniu przeglądając zdjęcia. A może to jest jakiś trop > Ale przecież...to nie możliwe,żeby on zmartwychwstał, prawda ? Masz urojenia Marina. 

Hahah. Miałam tego nie pisać bo jedna marcheweczka grozi mi,że mnie znajdzie ale przepraszam za błędy :*  Ahh ten Ian <3