niedziela, 13 kwietnia 2014

Rozdział 23

Rubi

-Jadę po Harrego, przywiozę go na razie tutaj-Loui zapinał kurtkę.Cece spoczywając w moich ramionach patrzyła się na moją twarz szeroko otwartymi oczami. Wszystko dookoła ją interesowało.
-Marina jedzie ze mną ?
-Marina śpi, nie mam pojęcia co się z nią dzieje. Wczoraj cały dzień wymiotowała, nic nie je tylko leży.
-Już wszystko będzie dobrze-pocałował mnie w czoło oraz małą-lecę.
Wyszedł a my prawie zostałyśmy same. Udałam się z małą do salonu i położyłam ją na kanapie sięgając dłonią po aparat.Mała uwielbiała kiedy ktoś robił jej zdjęcia. A ja mogłam się nią chwalić, bo było czym.
-Co maluszku ? Dzisiaj poznasz wujka Harrego-pogłaskałam ją po brzuszku a ona wpakowała sobie piąstkę do buzi. Była naprawdę rozkosznym dzieckiem.
-Co robicie ?-Liam usiadł na fotelu naprzeciwko kanapy.
-Bawimy się,prawda Ce ?-Podniosłam ją do góry-sprawdzałeś co u Mariny ?
-Śpi...i wiesz co boję się o nią-szepnął. Nie było w tym nic dziwnego, tylko dlaczego ja w jego oczach widziałam miłość ?

Harry

Ramię w ramię z prawnikiem opuściłem mury aresztu. Nareszcie wolny, przez te trzy doby tam poważnie zacząłem się zastanawiać nad tym czy faktycznie nic nie zrobiłem Calder. Nawet pod wpływem alkoholu.  Sam zaczynałem wątpić w swoją niewinność. Jednak kiedy tylko dowiedziałem się,że wychodzę,że to dzięki Danielle nic więcej się nie liczyło. Nic oprócz znalezienia się w domu wraz z Mariną. O ile jeszcze zechce mnie widzieć. Przed budynkiem oparty o samochód czekał Louis. Nie było z nim Mariny, czyli dziewczyna mnie opuściła. Uwierzyła w to wszystko i straciła do mnie zaufanie.
-Stary tak dobrze Cię widzieć-Louis wyciągnął ręce w moim kierunku i poklepał przyjaźnie po plecach. 
-Możemy stąd jechać ? Nie chce być tu ani chwili dłużej.
Wsiadłem do samochodu Tomlinsona i on uczynił to samo. Jechaliśmy w milczeniu.Louis o nic nie pytał. Jechaliśmy do niego, może nawet lepiej nie będę sam.
-Dziewczyny na nas czekają, Marina najbardziej-spojrzał na mnie znad kierownicy.
Czekała.

Marina

Na śpiąco zerwałam się do łazienki. W ostatniej chwili zdążyłam dolecieć do muszli klozetowej i wszystko co zjadłam w ciągu ostatnich sześciu godziny wyleciało ze mnie.  Kręciło mi się w głowie, było gorąco, i mdliło mnie na widok wszystkiego. Wiedziałam co mi jest, lecz nie mogłam o tym nikomu powiedzieć. Test leżał schowany pod ręcznikami w szafce w łazience Rubi. Problemem nie było dziecko które nosiłam pod sercem. Dziecko było darem, choć wpadką w tak młodym wieku. Problem było to kto jest ojcem tego maleństwa.
-Wsyztsko dobrze ?-usłyszałamgłos Rubi zza drzwi.
Podniosłam się z kafelek, spuściłam wodę, obmyłam zmęczoną twarz i wyszłam na korytarz stając z dziewczyną twarzą w twarz.
-Chyba mam grypę pokarmową-prztarłam dłonią po czole-jak tylko Harry przyjedzie wracamy do domu, nie chce zarazić Ce.
Popatrzyłam na przyjaciółkę. Uważnie mi się przyglądała. Zapewne chciała iść do Cece ale przystanęła przy mnie i położyła zimną dłoń do mojego czoła. Jej perfumy podrażniły moje nozdrza i znów wszystko podeszło mi do gardła. Powstrzymałam w sobie odruch wymiotny. Lekko się zachwiałam.
-Marina,kiedy ostatni raz coś jadłaś ?-spytała a ja w myślach zaczęłam liczyć. Od mojego ostatnoego posiłku, którego nie zwróciłam minął tydzień.
-Wczoraj-skłamałam.
Popatrzyła na mnie kręcąc głową i nie powiedziała już nic. Wyminęłam ją i skierowałam się z powrotem do pokoju który zajmowałam by spakować swoje rzeczy.
-Mówiłam Ci Ru,że nic mi nie jest-odezwałam się kiedy drzwi się otworzyły. 
-Skoro nic Ci nie jest to może wytłumaczysz mi to ?-brunetka stanęła przed mną i pomachała mi testem. Moim testem ciążowym.
I właśnie wszystko legło w gruzach.


Przepraszam,że tak długo mnie nie było. Wrócę tutaj, na pewno. Po maturze wszystko będzie na bieżąco. Mam nadzieję,że ktoś jeszcze ze mną tutaj został.

niedziela, 5 stycznia 2014

Rozdział 22

Liam

Dlaczego się denerwowałem ? To chyba nie jest powód do zdenerwowania. To nic,że zaraz spotkam się z pierwszą dziewczyna którą pokochałem. Danielle nic dla mnie przecież już nie znaczy. Spodziewa się dziecka, jest zaręczona a ja tylko chce pomóc kumplowi wyjść na wolność. Oddychaj głęboko, Liam! Do salonu Tomlonsonów weszła Rubi wraz z Danielle oraz jej partnerem.
-To my zostawimy was samych-brunetka złapała Hectora za dłoń i weszła na górę po schodach. Po chwili drzwi jednego z pokoi się zamknęły. Moja była dziewczyna usiadła na jednym z foteli kładąc dłonie na pokaźnym już brzuchu. Na jej palcu dostrzegłem złoty pierścionek z brylantem.
-Wiesz co zrobiła Twoja przyjaciółka-spytałem patrząc w jej oczy.
-Wiem,ale ja nie odpowiadam za czyny Eleanor.-odpowiedziała sięgając po szklankę z wodą-Mówiłam jej żeby odpuściła. Żeby zostawiła Louis w spokoju i zaczęła normalnie żyć-kontynuowała swoją wypowiedź-ale wiesz jaka jest Els.
-Wiem, ale wiem też,że Harry cierpi!-oburzyłem się.
-Calder była wtedy ze mną. W ten dzień kiedy zeznała,że Harry ją zgwałcił.
-Wiesz,że zeznając to na policji możesz mu pomóc ?-spytałem patrząc na nią z nadzieją w oczach.
-Wiem. Dlatego przyjechałam tu prosto z komisariatu. Więcej już chyba nie mogę zrobić.
-Zrobiłaś bardzo dużo Danii. Dziękuję-uśmiechnąłem się do niej. Wyglądała tak promiennie. Nawet ze zmęczeniem wymalowanym na twarzy.
-Liam...ja chciałam Cię przeprosić.
-Widocznie nie byliśmy sobie pisani Danielle, Ty trafiłaś na swoją drugą połówkę i ja też-uśmiechnąłem się i wcale przed oczmi nie miałem uśmiechniętej twarzy Justine. Tylko zapłakaną Marinę.

Eleanor

Kręciłam się po pokoju podrzucając telefon. Jak ona mogła mnie wydać policji! Przyjaciółka od siedmiu boleści. Obiecała mnie kryć a przy pierwszej możliwie nadając się możliwości poleciała mnie wydać. Sumienie jej nie pozwala by Harry cierpiał! Gówno prawda. Pewnie Liam albo Louis dał jej w łapę żeby powiedziała prawdę. Zza okien dochodził dźwięk syren. Czyżby już jechali po mnie ? Żywej mnie nie dostaną. Tomlinson i jego panienka będą mieć mnie na sumieniu, skoro nie chce mi go oddać. Rzuciłam telefon na kanapę i wyszłam z mieszkania nawet go nie zamykając. Wbiegłam na dach po schodach pożarowych w czasie kiedy dwa radiowozy podjechały pod kamienice. To jest sposób żeby Louis do mnie wrócił. Jak tego nie zrobi wtedy skoczę.
-Proszę się odsunąć do tyłu-odwróciłam głowę i spojrzałam na dwóch funkcjonariuszy stojących przy wejściu-proszę się nie wygłupiać.
Zamiast ich posłuchać przysunełame się jeszcze bliżej. Teraz wystarczył tylko jeden krok by spaść na dół.
-Zadzwońcie po Louisa Tomlinsona, inaczej skoczę-zażądałam. Teraz było mi już wszystko jedno. Życie bez niego to nie jest życie.

Rubi 

Liam siedział z Justine. Ja trzymałam Cece na rękach a Louis kończył rozmawiać z Simonem przez telefon. Marina spała u góry.
-Harry najpóźniej jutro rani opuści areszt-Louis usiadł obok pary.  
-To wspaniale-uśmiechnęłam się do niego. Harry wyjdzie na wolność i wszyscy będziemy mogli zacząć spokojne życie. Zespół zajmią się nagrywaniem materiału na kolejną płytę.
-Danielle zachowała się naprawdę jak przyjaciółka-odezwała się nieśmiało Justine.
-Masz rację, a gdzie Marina ?-Liam bardzo się ostatnio martwił o dziewczynę loczka.
-Śpi, wymiotowała prawie cały dzień.
Liam mruknął coś pod nosem. Nie zwracałam na nich większej uwagi bo próbowała uśpić Ce. Mała bawiła się moimi włosami i nawet nie zamierzała zamknąć oczu. Już miał ją zabrać ode mnie Louis, któremu usypianie jej wychodziło lepiej niż mnie, kiedy zdzwonił jego telefon. Wyszedł z salonu by po chwili wrócić.
-Dzwonili z policji. Eleanor grozi,że skoczy z dachu jeżeli się nie zjawię.
Ta dziewczyna chyba nigdy nam nie odpuści. Chyba,że dostanie to co chce, ale to po moim trupie.

Louis

Jechałem jak szalony byleby tylko zdążyć. Ta dziewczyna oszalała. Co ja mam zrobić ? Nie zostawię dla niej Rubi i Cece to jest pewne. Przed kamienic mimo godzin już wieczornych zgromadzona była niemała liczba gapiów. Oczywiście nie obyło się również bez reporterów.
-Louis...Louis co zamierzasz teraz zrobić ?-przekrzykiwali się jeden przez drugiego. Dookoła mnie zaczeły migać flesze.
-Nie mam teraz czasu.-odpowiedziałem i wleciałem na klatkę. Przeskakując po kilka stopni piąłem się ku górze. Na górze z Eleanor kontakt starał się nawiązać nagocjator, jednak dziewczyna pozostawała głucha na jego prośby.
-Eleanor-stanąłem obok niego. Calder obróciła się ale nadal stała zbyt blisko krawędzi. Jeden z policjantów chciał do niej podejść ale ta wyciągnęła ręce
-Nie podchodźcie bo skocze.
-Eleanor chodź do mnie-kierowałem się po woli w jej kierunku tak jak mi kazał negocjator-proszę Cię chodź. Niepewnie zaczęła kierować się w moimi kierunku by późnej przylec do mnie całym swoim ciałem. Objąłem jej drżące ciało ramionami a ona zaczęła cicho łkać.
-Louis...ja nie chciałam. Proszę nie zostawiaj mnie.
-Eleanor uspokój się.
-Louis proszę Ci wróć do mnie. Błagam.
-Przykro mi El, ale nie.
Dziewczyn nie zdążyła mi odpowiedzieć kiedy podeszło do nas dwóch funkcjonariuszy i odciągnęło ją ode mnie by po chwili założyć kajdanki na jej szczupłe nadgarstki i wyprowadzić jak przestępce. Tylko,że to nie było koniec kłopotów, a tak naprawdę ich początek.



Ile mnie nie było ? Miesiąc a nawet półtora. Przepraszam. Straciłam pewnie od cholery czytelników ale mam nadzieję,że co niektórzy zostali. Zostali i będą dalej czytać opowiadanie które chciałam przez ten milion razy skończyć,zawiesić a nawet usunąć. Przepraszam za każdy błąd. Do następnego :)

wtorek, 19 listopada 2013

Rozdział 21

Louis

Zamiast z aresztu jechać prosto do domu. Do żony, dziecka i przyjaciół,skierowałem się w stronę kamienicy którą zamieszkiwała Eleanor. Muszę pomóc Harremu opuścić jak na razie areszt. Za oknami było już ciemno. No tak, godzina też była trochę późna. Nie mam pojęcia co ona chce w ten podły sposób osiągnąć. Jak ja mogłem być z kimś takim przez dwa lata? Dojechałem pod starą kamienicę, zaparkowałem auto mając nadzieję,że nikomu ono się nie przyda. Schodkami trzeba piąć się do góry. Jest drzwi z jej nazwiskiem na plakietce. Jeden dzwonek. Drugi dzwonek. Zrezygnowany miałem już odchodzić kiedy usłyszałem przekręcanie zamka w drzwiach.
-Właśnie Ciebie się spodziewałam- otworzyła drzwi w krótkiej piżamie-kazałeś długo na siebie czekać.
-Musimy pogadać- taranując ją wtargnąłem do środka nie wielkiego mieszkania.
-Nie wiem czy mamy o czym- mruknęła zamykając drzwi do mieszkania.
-Kpisz sobie ze mnie ? Harry może spędzić pół życia w więźniu za coś czego nie zrobił!
-Ja to wiem, Ty to wiesz i on też-zaśmiała się-a policja nie musi.
-Czego chcesz ? Znów kasy ?-złapałem ją za ramiona
-Nie Louisku, chce żebyś do mnie wrócił. Masz być mój-szepnęła prosto w moją twarz.
-Oszalałaś ? Nigdy nie będziemy razem! 
-W takim razie Harry pójdzie siedzieć-zaśmiała się i zniknęła w drugim pokoju zostawiając mnie samego na środku salonu.

Rubi

Zegarek wskazywał godzinę po 3 w nocy a Louis jeszcze nie wrócił. Liam odniósł Mari do swojej sypialni położyć ją na łóżku a teraz sam przysypia na kanapie czekając ze mną na niego. Simon wyszedł jakieś dwie godziny temu a mała spała w swoim pokoiku. Na wszelki wypadek miałam przy sobie elektryczną nianię jakby zaczęła płakać w nocy.
-Liam- szturchnęłam go w ramię-nie ma sensu czekać,chodź spać.
-Co...a tak-podniósł się i przetarł oczy.
Sama skierowałam się do swojej sypialni. Pewnie jeździ po mieście musząc to wszystko odreagować. Prawnik będzie starał się o wypuszczenie loczka za kaucją, jednak nie wiadomo czy prokurator wyrazi na to zgodę.Kolejną męczącą kwestią jest też taki ciepły stosunek Liama do mariny. Jakby tą dwójkę łączyło coś wyjątkowego. Pewnie moja przemęczona wyobraźnie płata mi figla i to tylko czysto przyjacielskie stosunki. Zabrałam Cece z jej pokoiku kładąc u siebie na łóżku. Ssała grzecznie smoczka delikatnie się uśmiechając. Rozebrałam się zakładając jedną z koszulek męża i położyłam się koło małej. Nie mam pojęcia czy mogę nazywać ją córką. Jakoś mi tak dziwnie. Nie wiem kiedy usnęłam głaszcząc moje małe maleństwo kciukiem po policzku.

 Marina

 Było mi gorąco. Pulsujący ból głowy nie pozwalał mi spać dalej. Mój Harry....mój kochany Harry. Męska ręka spoczywała na mojej klatce piersiowej umożliwiając mi branie oddechów. To wszystko to zły sen, Harry leży koło mnie, przygniatając mnie swoją ciężka ręka do łóżka. Nie to tylko Liam, słucham,że co ? Ciuchy mam na sobie, on też jest ubrany, to jego sypialnia a za ściany dochodzi wesołe gaworzenie dziecka. Przecież nie mogłam być aż tak podła żeby zdradzić Harrego w takim momencie. Liam leżał wpatrując się we mnie szeroko otwartymi oczami. Niech oni tak na mnie nie patrzą, bo zaraz wybuchnę płaczem nad którym nie będę w stanie zapanować. Odgadując moje zamiary, przytulił mnie mocno do siebie,głaszcząc po plecach.
-Liam ja go kocham-szepnęłam
-Wiem mała, dobrze o tym wiem-na szyi czułam jego oddech,mimo to po moim ciele nie przechodziły takie dreszcze jak jakiś czas temu. Fatalne zauroczenie ? Teraz chyba przeżywam taką terapię szokową.
-Co teraz będzie ? Jeżeli on naprawdę to zrobił ?
-Nie wolno Ci tak myśleć,rozumiesz ? Harry jest nie winny i prędzej czy później wróci do domu, obiecuję Ci to.
Spojrzałam mu prosto w oczy. Nie kłamał,mówił szczerze. Pocałował mnie w czoło i wstał z łóżka.
-Na fotelu masz cichy, Rubi naszykowała, idź się odśwież-zabrał swoją komórkę z szafki i zostawił mnie samą w sypialni.

Liam

Zszedłem do kuchni, zostawiając blondynkę samą. Chyba obojgu nam potrzebne było taki otrzęsienie. Louis siedział trzymając kubek parującej herbaty a Rubi karmiła Cece. Na pewno jest ktoś kto,wie co próbuje osiągnąć Calder.
-Harry jest załamany-Louis umoczył usta w napoju-spędził tam dopiero dzień a wygląda jak trup.
-Widziałeś się z nim ?-usiadłem obok niego obracając w dłoni telefon.
-Tak,wszystkiego się wypiera i ja mu wierzę.Widziałem się z Eleanor.
-Co ona próbuję osiągnąć ?-Rubi patrzyła to na mnie,to na niego.
-Wycofa zarzuty jeżeli do niej wrócę,jeżeli nie to Harry pójdzie siedzieć chyba,że znajdziemy inny sposób.
Tomlinson odłożyła butelkę kładąc małą do wózka.
-Nie mogę na to pozwolić-spojrzała na swojego męża oczami pełnymi bólu-jeżeli tylko tak możemy pomóc Harremu.
-Zapomnij-przerwał jej Louis-nie będzie mnie szantażować, Harry wyjdzie na wolność bez tego!-zaprotestował na tyle cicho żeby nie obudzić małej.
-Jest jeszcze jedna osoba która może nam pomóc-podniosłem się wykręcając jej numer. Teraz tylko w niej cała nadzieja.


Obiecałam w piątek a jest dzisiaj ;c Jestem okropna tak samo jak rozdział. 
Jest źle, jest krytycznie Przepraszam. ;x 

środa, 13 listopada 2013

Coś,co was uciesz a może zaniepokoi ?

Narobiłam chyba trochę zamieszania. Przepraszam.
Wiem,że są tu osoby którym zależy na tym aby opowiadanie było nie zwieszone i te bla bla bla inne sytuacje. Choćby przez właśnie wzgląd na nie podjęłam decyzję.




Zostawiam wszystko tak jak było. Wszystko funkcjonuje na tych samych zasadach. Właśnie choćby dla tych moich "kredeczek". Jesteście moim kredeczkami.  Mam nadzieję,że komentarzy będzie coraz więcej.  Rozdział powinien pojawić się koło piątku.

KOCHAM WAS :*

Ps. Poszukuję zdjęcia Niny z dzieckiem ? Sama nie mogę znaleźć.

niedziela, 10 listopada 2013

Rozdział 20

Liam

Podniosłem się z kanapy, rzucając pada gdzieś za siebie. Podszedłem do blondynki i zamknąłem jej ciało w mocnym uścisku. Wtuliła się we mnie i moczyła łzami moją kraciastą koszulę. Jej ciałem wstrząsały dreszcze. Z góry doszedł nas płacz dziecka. Zdezorientowana Rubi poleciała na górę uspokoić maleństwo. Pociągnąłem ją w stronę kanapy sadzając na swoich kolanach.
-Zaraz...chwila-wybudził się z transu Louis-jak to oskarżyła go o gwałt ?
-Przyszli....zakuli go i wyprowadzili-pociągnęła nosem podnosząc głowę do góry-nic nie chcieli mi powiedzieć.
Usiadła obok mnie na kanapie chowając twarz w dłonie. Odruchowo włączyłem telewizor, trafiłem na wiadomości. Harry Styles zatrzymany! Już za chwilę szczegółowe informacje dotyczące młodego gwiazdora. Nie zdziwiłem się kiedy zobaczyłem naszego rzecznika prasowego.
-Pojadę tam, może czegoś się dowiem-Louis chwycił kluczyki i tyle go nie było.
-Liam-Marina spojrzała na mnie załzawionymi oczami-oni nie mogą go zamknąć.
-Nie zamkną, Harry jest niewinny-przytuliłem ją do siebie. Mam nadzieję,że Harry jest niewinny i nie zrobił nic głupiego.

Louis

-Nie mogę panu udzielić żadnej informacji-ta sama gadka. Znam ją na pamięć.
-Proszę mnie posłuchać pan Styles to mój przyjaciel a Calder była moją dziewczyną, więc chce wiedzieć co takiego się stało!-czy ten komisarz nie rozumie co do niego mówię ? Tak trudno to zrozumieć ?
-Nie mogę panu nic powiedzieć!
-W takim razie chce się zobaczyć z Harry-zażądałem
-Nie można-zaprotestował
-Nie interesuje mnie to, chce porozmawiać z Harrym!
Mierzyliśmy się wzrokiem ale ten policjant to jakiś bez charakteru. Kogo oni teraz przyjmują ?Fajtłapy. Wpuścił mnie do celi w której siedział Harry bawiąc się guzikiem od koszuli. Jeszcze mu nie dali więziennych ciuchów.
-Louis, ja nic nie zrobiłem! Nie dotknął bym jej nawet kijem-wyglądał jakby miał się zaraz rozpłakać.
-Wiem Harry-usiadłem na jednym z dwóch krzesełek-o co im chodzi.
-Zeznała,że ją zgwałciłem a za milczenie dałem kasę, ma to na nagraniu jak ja jej przekazuję, ale tylko fragment.
-Zaraz...za co dawałeś jej kasę ?
-Za to,żeby zniknęła z życia Twojego i Rubi-jęknął. Mój przyjaciel poświęcił się dla mnie i dla mojej rodziny. Przecież przysięgam,że jak ją dorwę to jej kłaki powyrywam z głowy.
-Loui wierzysz mi ? Jeżeli Ty mi nie wierzysz to nie wiem co będzie.
-Wierzę Harry i przysięgam,że zrobię wszystko żeby Cię stąd wyciągnąć.
Przysięgam. I poruszę niebo i ziemię żeby jak najszybciej stąd wyszedł.

Rubi

Marina spał na kolanach Liama niespokojnie mrucząc coś pod nosem. Cece, wykąpana, nakarmiona również spał w wózku stojącym pod oknem. Wolę mieć ją na oku. Zaraz miał przyjechać Simon prosto od prokuratora, który własnie postawił Harremu zarzuty. Louis dzwonił,że pozwolili mu się spotkać z loczkiem, który wszystkiego się wypiera. Oczywiście ja tak samo jak reszta mu wierzymy. Zayn poinformowany o całym zajściu jest w drodze powrotnej do Londynu tak samo jak Nialler. Zespół musi być teraz razem.
-Cześć-do salonu wchodzi Simon. Ubrany w garnitur. Nie codzienny widok. Podchodzi do mnie i całuje mój policzek. Z Liamem wita się uściskiem dłoni.
-Co z nią ?-kiwa głową na Mar.
-Śpi. Jest w szoku-odpowiada Liam. Głaszcze ją po blond włosach, wkłada w to tyle uczucia. Można by pomyśleć,że są razem.
-Nie mam dobrych wieści, jeżeli nie znajdą się jakieś dowody świadczące o niewinności Harrego to grozi mu nawet 10 lat-patrzy gdzieś w przestrzeń za oknem. A mi dosłownie cała krew odpływa z organizmu.

Danielle

Normalnie krew się we mnie gotuje. Hector miał tam jakieś zdjęcia dzisiaj. Ja zostałam ze względu na swój błogosławiony stan w domu i akurat musiał nawiedzić mnie ONA. Po obejrzeniu wiadomości, miałam ochotę rozszarpać brunetkę, zrzucić ją ze schodów czy cokolwiek innego.
-Eleanor, czy ty wiesz co narobiłaś ?-wrzasnęłam na nią-zniszczysz mu całe życie!
-Oj tam bez przesady-zaśmiał się. Była pijana. Może nie aż tak bardzo ale zawsze to coś.
-Co on Ci takiego zrobił ? Dobrze wiesz,że Harry nie jest zdolny do czegoś takiego.
-Wiem o tym, ale wiem też,że Louis zrobi wszystko żeby oczyścić dobre imię kumpla prawda ?
Kompletnie nie mam pojęcia o co jej może chodzić. Zawsze była chciwa i podła, ale nigdy nie pomyślałabym,że posunie się do czegoś takiego.
-Nadal nie wierz o co mi chodzi ?-spytała a ja pokręciłam głową-odwołam zeznania jeżeli Louis do mnie wróci, jak nie Harry pójdzie siedzieć za niewinność-zaśmiała się.
A więc o to chodzi. Nie koniecznie musi Ci się to udać. Zawsze ja mogę zniszczyć Twoje plany, Eleanor Calder.

Ufff. Ta strasznie mi się nie chciało ale jest. Was też jest coraz mniej a ja zastanawiam się na dwoma opcjami.
a)Na tygodniach kończę opowiadanie
b)Zawieszam je na czas bliżej nieokreślony. 
Nie wiem jaką decyzję podejmę. Wiem tylko na chwilę obecną,że zakończenie tego nie będzie mieć Happy Endu. 
Miłego wieczoru, miłego dnia jutrzejszego, miłego następnego tygodnia :* 

poniedziałek, 28 października 2013

Rozdział 19

Rubi

Dwa miesiące później

-Z dniem dzisiejszym ustanawia się Rubi Medison Tomlinson z domu Cowell urodzoną 24 grudnia 1993 oraz Louisa Williama Tomlinsona urodzonego 24 grudnia 1991 prawnymi opiekunami Cecili Cowell urodzonej 17 sierpnia. Na wniosek opiekunów, nadaje się dziewczynce nazwisko Tomlinson.
Trzymana przez Louisa za dłoń stałam i wysłuchiwałam korzystnego dla nas postanowienia sądu. W tym momencie byłam najszczęśliwszą osobą na świecie. Sędzia, zakończył rozprawę a Louis porwał mnie w objęciach. Po dwóch niekorzystnych dla nas rozprawach, wyrok jak najbardziej na naszą korzyść. Nasz niezastąpiony prawnik pożegnał się z Louisem i mogliśmy opuścić gmach sądu.
-To co, jedziemy odebrać małą i wracamy do domu ?-spytał kierując się do samochodu.
-Jedziemy-zaśmiałam się wsiadając na miejsce pasażera do Range Rovera Louisa. Ostatni dwa miesiące był istną katorgą w moim życiu. Ciągłe awantury z tak zwanym moim "ojcem", ciągłe odgrażanie, zastraszania. Od dziś w naszym mieszkaniu będzie jeszcze bardziej wesoło. Liam nadal u nas pomieszkuje, spędzając jednak większość czasu u Justine, Marina jest stałym gościem. Nerwowa coś się ostatnio zrobiła. Cece możemy już wreszcie dzisiaj odebrać ze szpitala. Jak na wcześniaka, rozwija się bardzo szybko. Mierzy już 54 cm i waży prawie całe 3 kg. Największą frajdę Louisowi jak i pozostałym sprawiło urządzanie pokoju. Sam przygotuję pokój dla swojej pociechy. I mimo ciągłego zabiegania, dał radę przygotować sypialnią  godną księżniczki.
-Weź nosidełko z bagażnika-upomniałam go wychodząc z samochodu przed budynkiem prywatnej kliniki. Szliśmy przez korytarze do pokoiku w którym leżała trzymając się za ręce. W akcie urodzenia, w rubryce rodzice zapisane był moje i Louisa dane.
-To ja pójdę po wypis a Ty idź ją przygotować-wręczył mi nosidełko w skierował się w stronę gabinetu lekarskiego.Weszłam do sali w której dwie pielęgniarki ubierały w zostawione wcześniej ubranka małą. Jednak cena jaką płaciliśmy za opiekę, na coś się przydała. Oby dwie kobiety odwróciły się w moją stronę, odsłaniając dziewczynkę machająca rączkami. Nie mogę się doczekać aż będę mogła ją do siebie tulić, patrzeć jak Louis będzie ją usypiał śpiewając kołysanki.
-Będzięmy pani jeszcze potrzebne ?-młodsza,zapewne praktykantka.
-Nie już, nie dziękuję za wszystko-uśmiechnęłam się podchodząc do łóżeczka-nie wsadzaj sobie piąsteczki do buzi maleńka-zaśmiałam się-zabiorę Cię teraz do domku. Odłożyłam nosidełko na przewijak i wzięłam ją na rękę-zaraz pojedziemy do domku-włożyłam ją delikatnie, zapinając tak jak trzeba szeleczki. Kiedy kończyłam do sali wszedł Louis z teczką w ręce.
-Mogę zabrać już moje dziewczyny do domu ?-zaśmiał się całując mnie w czoło.

Louis

Rubi kończył karmić właśnie Cece przed snem. Mała smacznie przespała drogę ze szpitala do domu, teraz zapewne też będzie smacznie spać. Siedzę sobie z Liamem na kanapie kończąc kolejny mecz.
-Nie z Justine ?
-Nie, musiała wyjechać do Polski na tydzień, jakieś spotkanie z daleką rodziną, nie znam się zaśmiał się.
-Dobrze się wam układa ?-dźgnąłem przyjaciela padem w bok.
-Wyśmienicie, aczkolwiek jeszcze nie skonsumowałem tej miłości.
-Żartujesz ?-spojrzałem na przyjaciela mrużąc oczy-to co wy robicie jak u niej zostajesz ?
-Cóż rozmawiamy, baardzo dużo-zaśmiał się. Z góry zeszła do nas Rubi siadając pomiędzy nami. Oparła głowę o ramię Liam przysłuchując się naszej rozmowie.
-Justine, jest bardzo staroświecka, w pewnym sensie chciałabym być taka jak ona.
-Co masz namyśli ?-spojrzał na nią.
-Jak wiele o niej wiesz ?-moja małżonka zmrużyła oczy
-Niewiele.
-No to słuchaj, Justine nie pójdzie od razu z Tobą do łóżka. Choć jest młoda uwierz mi,że wiele przeszła. Dowiedziała się,dwa dni przed ślubem,że jej narzeczony będzie miał nieślubne dziecko. Do ślubu doszło, jednak rozwiedli się pół roku później.
-Żartujesz ?
-Nie, więc masz jej nie skrzywdzić!-pogroziła mu palcem i poszła otworzyć drzwi do których ktoś się dobijał.

Liam

Teraz już wiem dlaczego Justine nie chciała się nigdy posunąć dalej. Nie spędzałem u niej aż tak dużo nocy. Większość z nich spędzałem w hotelach poza Londynem wraz z Marnią od której nie potrafię a może nie chcę się uwolnić. Zabrnąłem w ślepy zaułek. W każdym bądź razie nikt nie ma prawa się o tym dowiedzieć. Louis patrzył na mnie zaszokowany. Ta jego żona to jednak zaskakuje mnie z dnia na dzień.
-Ale ona mnie zaskakuje-zaśmiał się cicho,żeby nie obudzić śpiącej u góry dziewczynki. Swoją drogą słodka dziewczynka. Ciekawe kogo wybiorą na chrzestnych. Rolę świadków na ślubie będzie pełnił każdy z nas. Przynajmniej Harreh nie wydrapie nam oczu. Wszystko było by świetnie. Wieczór zapowiadał się na pełen nudy wśród naszej trójki, grającej między sobą w gry. Kolejny raz zmiótłbym Louisa wygrywając z nim mecz. Powygłupialibyśmy się z Rubi tańcząc. Jednak wszystko zepsuło się w kilka sekund. Na progu stanęła zapłakana Marina. W takim stanie jeszcze nie widziałem jej nigdy. Przez głowę przeszło mi tylko,że Harry się o nas dowiedział i zaraz przyjdzie ukręcić mi głowę.
-Co się stało ?-pierwszy odezwał się Louis.
-Ha....Haaarry-głos się jej łamał-został aresztowany. Eleanor oskarżyła go o gwałt.

#UPS. Nic co długo nie trwa wiecznie. Przepraszam za to coś tam u góry, możecie mnie zamordować albo zrobię to sama. Mam wahania nastrojów. I znów pojawiła się Eleanor.  Zastanawiam się czy dodać małą Cece do bohaterów ;D

czwartek, 10 października 2013

Rozdział 18

Liam 

Teraz już prawdopodobnie wiem jak czuje się człowiek pod odstrzałem. Gdybym tylko mógł zginać od wzroku, już od dobrych dwudziestu minut leżałbym martwy na kanapie Tomlinsonów. Blondynka siedziała i niby zajęta rozmową mordowała mnie swoimi dużymi brązowymi oczami. Speszony, kiedy przyłapała mnie na obserwowaniu jej ,schowałem twarz we włosy swojej partnerki, która zaśmiała się kiedy mój oddech podrażnił jej szyję. Echevierria odetchnęła głośno, ściskając mocniej rękę Stylesa który niedawno do nas dołączył. Ot, tak miłe spotkanie w gronie znajomych. Louis przyniósł piwo, dziewczyny coś szybko upichciły w kuchni, i jest jak za starych dobrych czasów. Justine dyskutowała z Perrie na temat ślubu blondynki z mulatem, Harry wydurniał się z Louisem i Niallem, Rubi śmiała się z żartów Zayna, a ja wraz z Mariną milczeliśmy jak zaklęci. Nie chciałem rozbijać związku przyjaciela, dlatego wycofałem się z tego układu jak najszybciej.
-Dobrze się czujesz kochanie ?-Harry wreszcie zwrócił na nią uwagę.
-Jest mi duszno, wyjdę na balkon odetchnąć-wyswobodziła się z jego uścisku i odstawiła szklankę z sokiem na stolik.
-Iść z Tobą ?-spytał z troską w głosie. Od samego tego, zjedzone chrupki podeszły mi do gardła.
-Ja z nią pójdę-odezwałem się-powietrze dobrze mi zrobi. Krocząc za blondynką znów znaleźliśmy się na balkonie Louisa i Rubi.
-Możesz się na mnie nie patrzeć jakbym coś Ci zrobił ?-oparłem się plecami o barierki.
-Zrobiłeś,wykorzystałeś-dźgnęła mnie palcem w żebra-zabawiłeś się.
-Przepraszam, jesteś w związku, jesteś szczęśliwa, dobrze wiedziałaś,że to nie jest na dłuższą metę-spokojnie się do niej zwróciłem.
-To Ty tak uważasz, jeżeli nie chcesz,żeby ta Twoja dama się o tym nie dowiedziała tak samo jak Harry, bądź lepiej jutro tam gdzie zwykle, o tej samej porze-uśmiechnęła się wrednie i zostawiła mnie tam samego. Szepnęła coś Harremu na ucho i razem po pożegnaniu się z gospodarzami opuścili mieszkanie. No Payne, jesteś w dupie. I to na dodatek w czarnej.


Rubi

-Zayn-pisnełam kiedy palce mulata dotknęły mojej skóry-nie łaskocz,brutalu!
Nie zamierzał jednak przestać tylko jak na złość łaskotał mnie dalej. Mój mąż nic sobie z tego nie robił, tylko dalej pochłonięty był rozmową z Niallem i Liamem.
-Dlaczego mi się nie pochwaliłeś ? Jak tam  w stanie narzeczeństwa ?-zaśmiałam się dając mu pstryczek w nos.
-Oj tam,to ja powinienem się Ciebie pytać jak się czuje przyszła mama-zaśmiał się siadając prosto na kanapie.
-Normalnie-uśmiechnęłam się lekko-uchylę jej nieba ale nie będę jej oszukiwać,że jestem jej mamą, jak podrośnie wszystko jej wytłumaczę.
Zayn objął mnie ramieniem, chuchając ciepłym powietrzem we włosy. Perrie rozmawiała z Justine, pokazując jej pierścionek z uśmiechem na twarzy. Cóż w pewnym sensie jestem matką tego związku, gdybym nie odrzuciła zalotów Malika, dziś nie byłby narzeczonym. Jak to dumnie brzmi, zresztą ja nie byłabym Tomlinson.
-Wraz z Louisem mnie zaskakujecie cały czas-uśmiechnął się-piszę się na chrzestnego-zaśmiał się.
-Ej-pisnął Liam-byłem pierwszy.
Dziewczyny zaśmiały się, Perrie usiadła Zaynowi na kolana, szeptając mu coś na ucho. Niall zaczął dojadać resztki pizzy leżącej na talerzu a nie małe kółeczko zgromadziło się wokół nas.
-Dlaczego zmieniłaś małej imię ?-dopytywała Perrie
-Ricki mi się nie podobało, bardziej do niej pasuje Cecilia-uśmiechnęłam się pod nosem. Tak naprawdę to był pomysł mojego męża.
-Cece, ładnie-uśmiechnęła się Justine.
Liam częściej się przy niej uśmiecha. Ciekawe czy wie,że jego była partnerka, spodziewa się dziecka. Lepiej żeby języczek mnie na razie nie swędział się wygadać. Niech wiedzie spokojne jak na razie życie u boku pięknej Polki. Siedzielibyśmy tak w nieskończoność gdybym jutro a praktycznie już dziś z samego rana nie musiała być w studiu. Zaproponowaliśmy narzeczonym żeby zostali na noc, jednak oni skutecznie wykręcili się tym,że nie wyśpią się tak jak u siebie. Już ja wiem,co im chodzi a tych głowach. Justine została na noc u Liama, a Niallerek zabrał się z Malikami. Po orzeźwiającym prysznicu, zwolniłam Louisowi łazienkę. W sypialni został mnie jednak rozczulający widok, mój kochany mąż, słodko spał na łóżku. Nie miał nawet siły do końca się rozebrać, gdyż nadał leżał w koszulce, bokserkach i jednej skarpetce. Usiadłam na nim okrakiem, podwijając górną część garderoby do góry. Starałam się jak najdelikatniej jej go pozbawić,jednak nie skutecznie mi to wychodziło, gdyż zaczął się tak wiercić,że mały włos a z hukiem spadłabym z niego na podłogę. Kiedy pozbyłam się tego ustrojstwa, skradłam mu całusa i położyłam się obok niego przykrywając nas obydwoje kołdrą.

Harry

Cisza jaka panowała odkąd znaleźliśmy się w mieszkaniu mojej dziewczyny była nie do zniesienia. W samochodzie, podczas powrotu nie odezwała się ani słowem. Ja rozumiem ból głowy,ale bez przesady. Zawsze po spotkaniach z Liamem jest w złym humorze. Głupiejesz Styles. Pustą po wodzie szklankę włożyła do zmywarki i w drodze do sypialni pozbyła się swojej górnej części garderoby, pozostawiając jedynie czarny, koronkowy stanik. Ze zdziwienia przetarłem oczy.
-Będziesz tak stał ? Czy może pójdziesz ze mną ?-czy ona właśnie zaproponował mi to o czym pomyślałem. Przecież my nie kochaliśmy się od kiedy ? Sam nawet nie pamiętam kiedy to było.
-Idziesz ?-odwróciła się przez ramię. Nim zdążyłem zareagować koronkowa bielizna znalazła się prosto na mojej głowie a ze schodów dochodził dźwięczny śmiech blondynki. Niewiele myśląc puściłem się za nią biegiem, pozbawiając siebie kolejnych ciuchów i nie dużo trzeba było,żeby w mieszkaniu zapanowała atmosfera przepełniona erotyzmem.

Powinniście mnie zabić, poćwiartować i udusić. Hahaha. Ptaszki źle ćwierkały i jestem dziś, gdyż zrobiłam sobie wolne od szkoły. Maaam dość. 

Tylko 5 komentarzy ? Seeeerio ? ;c smutałkę ;x Mam nadzieję,że pod tym będzie więcej :* Kocham waaaaas <2+1

niedziela, 29 września 2013

Rozdział 17

Rubi

dwa tygodnie później

-Jak to nie jest pan pewny,czy będziemy mogli adoptować Cece ?-zmieniłam małej imię ale teraz to mało istotne. Najważniejsze jest to,co teraz powiedział mi ten bufon,w markowym garniturze!
-Proszę się nie denerwować-stanowczo jednak nie przekonywując. Tak to jest,jak bierze się za coś czego się nie potrafi.
-Spokojnie ? Pan żartuje, mówi mi pan,że sąd może przydzielić opiekę nieodpowiedzialnemu narkomanowi a nie osoba które o nią będą dbać ?
-Nic takiego nie powiedziałem-zaczął się bronić rozkładając ręce-panno Cowell.
-Pani Tomlinson-poprawiłam go, dziękując w duchu,że Louis ma wywiad dzisiaj-zasugerował pan, więc i ja coś powiem, radzę panu zrobić wszystko żeby mała trafiła do mnie i mojego męża.
Kiwnął głową na znak,że zrozumiał moje polecenie i mogłam opuścić jego gabinet. Teraz zamierzam skierować się do Małej do prywatnej klinik. Jak tylko było to możliwe,przenieśliśmy ją tam. Pokoik urządzony już jej wyczekiwał. Liam nadal z nami mieszkał,więc w mieszkaniu panowało szczęście. Częstym gościem była tez Mari oraz Pezz,. Wróciłam wbrew sobie do zawodu. Louis każdą możliwą chwilę spędzał ze mną w szpitalu,gdzie mała dochodziła do siebie. Za jakieś 3 tygodnie będziemy mogli zabrać ją do domu.  Czeka nas jeszcze rozprawa, którą wytoczył mi mój "szanowny tatuś". Data ślubu ustalona. Sala zamówiona i to tyle, ile wychodzi z przygotowań do tego wielkiego dnia. Będziem żyć długo i szczęśliwie z gronem przyjaciół u boku. Prowadziłam samochód słuchając wywiadu, jadąc na spotkanie z Hectorem.
-Louis, jakiś czas temu, przechodziłeś tak "zwaną" rodzinną tragedię. Zechciałbyś nam oraz fanką zdradzić tajemnicę tego wszystkiego. 
-Wydaje mi się,że nie postąpiłbym fair wobec swojej żony mówiąc o tym w radiu. Jednakże tego co przeżywałem oraz tego co przeżywamy wspólnie na da się opisać. Mogę wam powiedzieć jedynie,że straciliśmy najważniejszą osobę w swoim życiu-głos Louisa był tak spokojny. Sama nie mogę uwierzyć,że Louis z wiecznego podrywacza zmienił się w kochającego męża. Mam nadzieję,że tak już zostanie.
-Pobraliście się w Las Vegas, prawda ? Tak szybka spontaniczna decyzja ?
-Bardzo spontaniczna. Jednak wiem,że nie będę jej nigdy w życiu żałował. Kocham Rubi i chcę spędzić z nią resztę życia. 
-Bardzo dojrzałe. Planujecie ślub kościelny ? Zdradzisz coś ?
-Wydaje mi się,że to ich prywatna sprawa-po głosie udało rozpoznać mi się Zayna.
Wyłączyłam radio,byle by się nie zdenerwować i z powodu dojechania do celu. W końcu spotkam się z przyjacielem, z którym mam do pogadania. Sykes siedział przy stoliku pod oknem,najbardziej oddalonym od ludzi zgromadzonych w kawiarni.
-Poproszę waniliowe latte-zamówiłam w drodze do stolika. Kiedy tylko znalazłam się w polu widzenia przyjaciela, uśmiechnął się szeroko, odstawiając swoją szklanką z podobnym napojem.
-Witaj Rubi, znakomicie wyglądasz.
-Daruj sobie Hec-usiadłam naprzeciwko niego-musimy poważnie pogadać.
-Zawsze gadamy tylko i wyłącznie poważnie-zaśmiał się-kiedy mogę liczyć na jakąś sesję w Twoim towarzystwie ?
-Dlaczego to zrobiłeś ?-jego pytanie wleciało mi jednym uchem a wyleciało drugim-Hector, po co ?
-Bo kocham Danielle, okej ? Kocham ją jak jasna cholera.
-Ale ona była z Liamem!-oburzyłam się patrząc w jego oczy. Był szczery. Mówił prawdę i nie kłamał.
-Gdyby go kochała, nie zostawiła by go dla mnie. Nie oceniaj mnie chociaż Ty, po prostu ciesz się moim szczęściem. Zresztą Payne też zbytnio nie rozpacza.
-Co masz na myśli ?
-Nic. Przykro mi z powodu Twojej mamy. Przepraszam,że nie byłem na pogrzebie, bałem się,że nie jestem mile widziany.
-Zawsze będziesz moim przyjacielem, co nie zmienia tego,że jesteś skurwielem.
-Wraca moja Rubi-zaśmiał się i upił łyk kawy-a co byś zrobiła gdybyś się dowiedziała,że Marina zdradza Harrego ??
-Nigdy bym w to nie uwierzyła-zamoczyłam usta w ciepłym napoju który przyniósł mi kelner. Wiem,że przyjaciółka taka nie jest.
-Mniejsza o to, porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym. Może zjemy jakieś ciastko ?-zaśmiał się Hector, a ja znów znalazłam w nim tego samego starego Sykesa.

 Louis

Kręciłem się bezczynnie po mieszkaniu. Rubi napisałam mi,że jedzie jeszcze do szpitala i za jakieś pół godziny będzie w domu. Liam siedział u siebie i rozmawiał z kimś przez telefon.
-Nie mogę teraz, musimy się pilnować. Nie na pewno nie przyjadę-z jego uchylonego pokoju dochodził jego zdenerwowany głos-jestem już umówiony. Odezwę się niebawem.
Nalałem sobie w szklankę wody i usiadłem przed telewizorem odpalając PS. Mała partyjka a fifę na zabicie nudy.
-Wychodzisz ?-zawróciłem się do przyjaciela który opuścił swoją grotę.
-Co ? Nie, a coś chcesz ?
-No może byś tak ze mną pograł ?-pomachałem mu padem przed nosem.
-Wiesz,że z chęcią. Przypomnę sobie jak to jest skopać Ci tyłek-zaśmiał się i usiadł obok mnie. Gra-czas start.

Marina

-Jesteś pewna,że nie będę wam przeszkadzać ?-zwróciłam się do przyjaciółki która parkowała samochód.
-Dobrze wiesz,że nie. Louis i Liam się ucieszą.
O tak, ten drugi w szczególności. On nie chciał przyjechać do mnie, to ja przyjechałam do niego. Harry sam ma później podjechać,więc nikt nie będzie nic podejrzewał.
-Widziałam się Hectorem-odezwała się Rubi kiedy szłyśmy do windy.
-Widziałam go ostatnio, chwalił Ci się,że zostanie tatą ?
-Co ? Nie, a to głupek-zaśmiała się.
Mój uśmiech skierowany w jej stronę odbił się w lustrze. Wysiadłyśmy z windy i skierowałyśmy się do drzwi odpowiedniego apartamentowca. Z głębi mieszkania dochodziły głośne rozmowy. Dwa męskie głosy i jeden damski. Rubi podeszła przywitać się ze swoim małżonkiem a ja szłam za nią. Zdziwiłam się kiedy zobaczyłam siedzącą na kanapie, wtuloną w Liama, śliczną brunetkę. Oczy wyszły mi na wierzch.
-Witaj Marina-ten zdrajca zauważył mnie pierwszy.
-Cześć Liam-odpowiedziałam przełykając gulę znajdująca się w gardle.
Kobieta szepnęła mu coś na ucho a on się zaśmiał.
-Wy się jeszcze nie znacie, Justine-zwróciła się do niej Rubi-to moja najlepsza przyjaciółka.
-Miło mi, Justine-wyciągnęła w moim kierunku dłoń.
-Marina-uścisnęłam dłoń patrząc z przymrużonych oczu na Liama.
-Liam wiele o Tobie mówił-też spojrzała na niego posyłając mu szeroki uśmiech.
-Ciekawe, Liam mogę Ci prosić.
-Zaraz wrócę-musnął przelotnie jej przelotnie i wyszedł na duży balkon Tomlinsonów.
-Kto to jest ?-spytałam kiedy zamknęłam drzwi.
-To ? Moja dziewczyna.-jego odpowiedź wmurowała mnie w podłogę. I przysięgam, gdybym tylko mogła, wyrzuciłabym go przez barierki.
-A ja ? Kim jestem ja ?
-Ty jesteś dziewczyną Harrego, i nie histeryzuj-spojrzał na mnie a potem wyszedł. Przez okno widziałam,jak przytula do siebie Justine i szepta jej coś na ucho a ona się śmieje. I wtedy zdałam sobie sprawę,że mnie wykorzystał, zabawił się. Tyle,że ja zdążyłam się zakochać. Pokochałam tego idiotę.

Uf....ile mnie nie było ? Trzy tygodnie ? Macie prawo mnie zlinczować! 

Przepraszam,za beznadziejność. Jest jaki jest. Kolejny ? Jak najszybciej :)

niedziela, 15 września 2013

Rozdział 16

Louis

Od piętnastu minut stoję przed szklaną szybą na oddziale ginekologicznym i obserwuję wpatrzoną w noworodki Rubi. Już chyba wiem jaką podejmie decyzję, tak samo jak Simon który teraz załatwia wszystkie sprawy związane z pogrzebem swojej jedynej siostry a mojej jakby nie patrzeć teściowej.
-Kochanie-kładę dłoń na ramieniu dziewczyny, czoło ma oparte o zimną szybę-która to ?
-Pod oknem-moje spojrzenie od razu odnajduję odpowiedni inkubator. Dziewczynka, wielkości piąstki, podpięta różnymi kabelkami. Po sali kręciła się pielęgniarka pilnująca stan każdego z wcześniaków.
-Wracamy do domu ?-nie chciałem by po swojej dzisiejszej utracie przytomności ruszała się z domu, jednak nic nie było jej w stanie przemówić do rozsądku. Uparła się,że chce jechać do szpitala i tak też musiało się stać.
-Jeszcze tylko do lekarza-spojrzała na mnie oczami wypełnionymi łzami.Na sam ten widok serce pękało mi na pół. Złapałem ją za zimną dłoń, i ramię w ramię skierowaliśmy się do gabinetu lekarza. Po wcześniejszym pozwoleniu, weszliśmy do skromnego pomieszczenia. Zajęliśmy dwa krzesełka, przed kobietą w średnim wieku, z okularami wielkości denek od słoików na nosie.
-Panno Cowell-zaczęła, a już od samego początku mnie zdenerwowała. Czy oni nie wiedzą,że teraz jej nazwisko brzmi Tomlinson ? Czy to jest tak cholernie trudne do pojęcia? -nie będę ukrywać,że z małą jest wszystko dobrze. Ma problemy z oddychaniem. Urodziła się 3 miesiące przed czasem. Teraz cały czas będzie pod urządzeniem pomagającym jej oddychać i co najmniej trzy miesiące będzie musiała zostać na oddziale.
-A czy jest prawdopodobieństwo,że ona jest czymś zarażona ?-Rubi pociągnęła nosem, ocierając oczy.
-Nie, jeżeli o to chodzi. Pani mama była czysta. Mała jest w stu procentach zdrowa, muszę jednak uprzedzić,że jeżeli chce pani ją wziąć pod swoją opiekę, czeka panią długa batalia, ona ma jeszcze ojca.
-Tym już zajmą się nasi prawnicy. Jest możliwość przeniesienia jej do prywatnej kliniki ?
-Na razie transport nie wchodzi w grę, przykro mi. U nas też będzie jej dobrze, mogą nam państwo zaufać.
-Mamy taką nadzieję-pierwszy raz zabrałem głos.
Rubi upewniła się jeszcze,że zapewnione będzie miała bezpieczeństwo i odpowiednią opiekę i opuściliśmy gabinet. Na korytarzu, chyba wreszcie opuściły ją wszystkie emocje, bo rozpłakana wtuliła się we mnie i płakała.Mimo tego jak przed laty potraktował ją matka, Rubi nigdy nie przestała jej kochać, choćbym nie wiem jak musiała się tego wypierać.

Marina

-Słyszeliście ?-wparowałam do salonu Cowella trzymając telefon w dłoni. Skończyłam właśnie rozmawiać z Louisem. Na kanapie siedział Zayn oraz jego narzeczona Perrie oraz Liam. Nie wiem jak udało mi się na niego nie rzucić i nie zedrzeć tej białej koszuli.
-Co mieliśmy słyszeć ?-pierwsza spytała Perrie.
-Mama Rubi nie żyję-powiedziałam na jednym wydechu-przed śmiercią urodziła córeczkę.
-Żartujesz ?-Zayn spojrzał na mnie mrugając oczami.
-Biedna Rubi-jego narzeczona złapał go za dłoń. Liam tylko świdrował mnie wzrokiem, wspominając pewnie tak samo jak ja dzisiejszy poranek. Niestety, a może stety Harry wraca jeszcze dziś wieczorem. Zayn i Perrie się wyprowadzają do siebie. Jak widać, każdy z nich planuje iść w ślady Tomlinsona i się ustatkować. Szkoda jednak,że to ich życie nie jest usłane różami.
-A ty gdzie ?-złapałam wychodzącego Liama za ramię.
-Wychodzę na spotkanie-zamrugał parę razy oczami.
-Z kim ?
-Marina, uspokój się-wyrwał mi się-wrócę późno.
I wyszedł, tak po prostu wyszedł zostawiając mnie bez żadnego wyjaśnienia. Choć nie powinnam szalałam z zazdrości.

Rubi

Obudziłam się z ociężałą głową, we własnym ciepłym łóżku. Z dołu dochodziły urwane dźwięki rozmów. W dresie, w który pewnie przebrał mnie Lou zeszłam na dół. Tak jak myślałam siedział wraz z Liamem i butelką piwa w dłoni. Przywitałam się z chłopakiem pocałunkiem w policzek i usiadłam między nimi, opierając głowę o ramię męża. Wydawać by się mogło,że Liam pachnie perfumami Mari ale w końcu mieszkają razem więc nic dziwnego.
-Mam nadzieję,że nie przeszkodziłam w ploteczkach ?
-Nie jasne,że nie-Louis cmkonął mnie w czoło-Liam ma do nas sprawę a nie chciałem Cię budzić.
-Trzeba było-skarciłam go wzrokiem-o co chodzi Liamku ?
-Nie chciałbym się wam narzucać, jesteście młodym małżeństwem i chcecie się sobą nacieszyć, ale każdy się wyprowadza a ja jeszcze niczego nie znalazłem, i czy mógłbym przez jakiś czas u was pomieszkać ?
-Jeszcze głupio pytasz ?-zwróciłam się do niego-możesz zostać tyle ile chcesz, jest dużo miejsca.
-Louis ?-zwrócił się jeszcze do niego.
-Powinienem Ci dojebać o to,że się jeszcze pytasz-mój mąż dłonią uderzył go w głowę.
Liam zaśmiał się cicho powodując tym uśmiech u mnie.
-A więc mamy kolejnego lokatora-klasnęłam w dłonie-nie dzwonili ze szpitala ?
-Dzwonili, u małej wszystko dobrze, Simon z Twoimi dziadkami przyjedzie wieczorem, a za dwa dni mamy spotkanie z prawnikiem.
-Jesteś pewny ?-spytałam cicho bawiąc się obrączką-nie musisz się zgadzać.
-Adoptujemy ją, i wychowamy jak swoje dziecko a nie Twoją siostrę, dobrze ? Obiecuję Ci,że zrobię wszystko żeby była u nas-pocałował mnie w czoło i zajął się rozmową z Liamem a ja znów ucięłam drzemkę.

Jest krótki bo nie byłam w stanie nic wymyślić więcej na dziś. Powiem tak, planuję rewolucje w życiu niektórych bohaterów,zobaczymy co z tego wyjdzie. Przepraszam za błędy. 

środa, 4 września 2013

Rozdział 15

Marina

Obudził mnie natarczywie dzwoniący telefon. Wolną ręką sięgnęłam po niego, ostrożnie nie budząc śpiącego obok siebie Liama. Harreh Nosz kurwa mać! Nie mógł wybrać innej pory ? Tylko taką kiedy leże nago, koło jego przyjaciele po nocy pełnej wrażeń i rozkoszy.
-Słucham ?-wymamrotałam śpiącym głosem.
-Śpisz jeszcze ?-usłyszałam w słuchawce jego radosny głos. Mogę sobie uciąć rękę,że wczorajszego wieczoru zabalował na mocno zakrapianej imprezie. Zawsze miał taki śmiechliwy głos jak popił wcześniej.
-Tak jakby-mruknęłam bardziej do siebie niż do niego.
-Widziałem w necie zdjęcia samochodu Liam przed Twoim blokiem-mogę przysiądź,że serce na chwilę mi stanęło a Liam nie spokojnie przekręcił się na łóżku.
-Tak, bo wróciłam do siebie. Jemu się nudziło i przyjechał jak wracał ze szpitala-najlepsze kłamstwo wymyślone na poczekaniu.
-A co robiliście ?
-A czy to jest przesłuchanie ? Na miłość boską Harry, kochaliśmy się pół nocy!-niby to zironizowałam przypominając sobie każdy szczegół poprzedniej nocy. Szczerze ? Nigdy nie było mi jeszcze tak z nikim dobrze!
-Wyostrzył Ci się żart kochanie-zaśmiał się-jest jeszcze u Ciebie ?
-Tak śpi na kanapie. Oglądaliśmy filmy do późna-zaśmiałam się.
-Dobrze,że nie jest sam. Dom Cowella jest za duży dla niego samego-jęknął. Serio ? Musimy gadać o tym teraz kiedy jestem zmęczona ?
-Kiedy wracasz ?-zmieniłam temat.
-Za jakieś cztery dni. Muszę załatwić parę spraw-mruknął.
-Tylko nie pij co wieczór.
-Ja ? Kończę, opiekuj się Liamem-zaśmiał się-i pozdrów Tomlinsonów-nim zdążyłam odpowiedzieć rozłączył się. Odłożyłam telefon miejsce sprawdzając wcześniej czy na pewno rozłączyłam połączenie i z powrotem wtuliłam się w Liama który otworzył zaspane oczy.
-Dzień Dobry-mruknął całując mnie w nos.
-Cześć-uśmiechnęłam się-dzwonił Harry.
-I ?-spytał przyciągając mnie bardziej do siebie
-Kazał się Tobą opiekować.
-Wiesz, to ja mam pomysł-zaśmiał się i nim zdążyłam się zorientować,wszedł we mnie jednym sprawnym ruchem-wiesz co jest lepsze od śniadania ? Seks z rana-zaśmiał się i zaczął się gwałtowniej poruszać. Pokój wypełnił nasze głośne westchnienia i jęki pełne rozkoszy. Liam obrócił się tak,że teraz leżałam pod nim, przygwożdżona za nadgarstki do łóżka. Jego usta błądził po moim nagim ciele, co jakiś czas łącząc się z moim własnymi. Kiedy wreszcie jego wielkie dłonie spoczęły na mojej tali, sama swoje palce wbiłam w jego plecy. Z jego ust wydobył się głośny syk.
-Liam-jęknęłam czując,że jestem już coraz bliżej spełnienia.
Nie musiałam długo czekać na odpowiedź, spełnienie osiągnęliśmy niemal w tym samym momencie. Payne opadał koło mnie zostawiając mokre ślady na moich ramionach.
-Tak dobrego seksu nie miałem od...-zaczął rozmyślać powodując tym samym uśmiech u mnie-nigdy nie miałem tak dobrego seksu-zaśmiał się i znów złączył nasz rozgrzane usta i ciała w jedność.

Rubi

Siedziałam na łóżku szpitalnym czekając na Louis który poszedł odebrać mój wypis i do tej pory jeszcze nie wrócił. Czy on nie rozumie,że chce do domu ? Do swojego nowego łóżka. Kiedy drzwi się otwierają,gwałtownie zrywam się z łóżka które zajmowałam przez ostatni czas. Chwyta louisowa dłoń i pośpiesznie opuszczam salę, do końca odprowadza mnie wzrok pielęgniarek i lekarzy, do których uśmiecham się w przyjazny sposób dziękując za opiekę. Louis niosąc w drugiej ręce moją małą walizkę z bananem na twarzy, drepcze obok. Nie wspomnę nawet o tym całym zamieszaniu przed szpitalem. Dookoła pełno fotoreporterów z aparatami i dyktafonami. Przed samymi drzwiami czeka Paula wraz z innym dwoma ochroniarzami których nie znam i prowadzą nas do samego samochodu. Louis nie zatrzymuję się nawet na sekundę tylko pośpiesznie wsiada za kierownicę auta i odjeżdża spod szpitala z piskiem opon.
-Przepraszam-ściska moją dłoń spokojnie leżącą na skrzyni biegów.Uśmiecham się do niego, wiem co ma na myśli. Choć tego nie okazuję, bardzo boli mnie strata dziecka. Czasu nie cofnę, mam jednak tą świadomość,że Nick nikomu już nie zrobi krzywdy, a nienarodzone maleństwo zawsze będzie w moim sercu. Zawsze będzie moją fasolką.
-Jedźmy już do domu-kiwa głową i znów odwraca wzrok na londyńskie ulice. Pogoda nie jest najlepsza. Za oknem jest szaro, jakby zbierało się na burzę. Zayn i Perrie wracają jutro od rodziców chłopaka i mam nadzieję,że choć na chwilę wpadną. Niall nie wiadomo ile jeszcze zabawi w Irlandii ale i tak nie długo musi wrócić, zespół wchodzi do studia. A Harry też pewnie na dniach wróci. do usychającej z tęsknoty Mary. Nie zauważyłam nawet kiedy Louis parkował na strzeżonym podziemnym parkingu w apartamentowcu. Opuściliśmy samochód i ramię w ramię skierowaliśmy się do windy by wjechać na zamieszkiwane przez nas siódme piętro. Mieliśmy mieszkać tu już tydzień a na gotowe wchodzimy dopiero dzisiaj, znaczy się ja, pierwszy raz zobaczę już urządzone nasze tak zwane cztery ściany.
-Witaj w domu-Louis otworzył przede mną antywłamaniowe drzwi wpuszczając mnie pierwszą. Weszłam do przestronnego, jasnego korytarza z dużą zabudowaną szafą oraz dużym lustrem wiszącym na ścianie. Na jasnych płytkach stały dwa duże,nieznane mi z nazwy kwiatki, w czerwonych doniczkach. Stamtąd przechodziło się prosto do czerwono-białego salonu łączonego z jadalnią. Z lewej strony znajdywał się mały korytarz z trzema parami drzwi.Jedne do łazienki, drugie do jednego z trzech pokoi gościnnych a trzecie do gabinetu. Obok znajdywały się schody prowadzące do góry. Trzy sypialnie i łazienka. Nadal się zastanawiam po co tyle tego wszystkiego. Jesteśmy sami. Cały salon był oszklony, widok na Londyn ? Nieziemski.
-Może się zdrzemniesz ?-w tali obejmują mnie louisowe ramiona a brodę opiera o moje ramię. Stoimy przytuleni do siebie i wpatrujemy się w samochody jadące na dole. Gdyby ktoś mi powiedział pół roku temu,że będę żoną Tomlinsona i bez granic w nim zakochana, wyśmiałabym go. Jednak teraz wiem,że Louis jest tym jednym, jedynym na całe życie.
-Kocham Cię-szepnął składając pocałunek na moim policzku.
-Ja Ciebie taż Loulou-oprałam się głową o jego tors.

Siedziałam wygodnie na kanapie, oglądając powtórki kiczowatych seriali, przykryta kocykiem polarowym. Louis krzątał się w kuchni, przygotowując coś do zjedzenia. Dobrze,że przywozili mi normalne posiłki do szpitala, bo inaczej umarłabym chyba tam z głodu.
-Louis ktoś dzwonił do drzwi-drę się na cały salon. Louis z bananem na twarzy idzie otworzyć drzwi intruzowi, który zakłóca nam iście rodzinne popołudnie. Z korytarza dochodziła rozmowa Louisa z jakimś mężczyzną.
-Mówiłem panom,że żona jest osłabiona-wszedł do salonu a za nim kroczyło dwóch funkcjonariuszy, nie tych samych co w szpitalu.
-Panie Tomlinson, nie zajmiemy długo żonie. A jak będzie pan przeszkadzał, to każe pana aresztować na 24 godziny.
Louisowi uśmiech znikł z twarzy i skierował się do kuchni zobaczyć pewnie jak tam nasz obiadek. Policjanci usiedli na dwóch fotelach stojących koło małego stoliczka. Jeden z nich wyjął notes i długopis.
-Jest pani córką Elizabet Cowell ?
-Można tak powiedzieć-odpowiedziałam zdziwiona pytaniem o moją własną matkę-wychował mnie wujek i dziadkowie. Ona to zwykła narkomanka-rzekłam zgodnie z prawdą.
-Wczoraj pani matka została przewieziona do szpitala. Miała wypadek samochodowy.
-I co ja mam z tym wspólnego ? Ona nie interesowała się mną całe życie, teraz sobie przypomniała ?
-Pani matka zmarła dziś rano, jednak przed śmiercią urodziła córeczkę oraz zostawiła u pielęgniarki list zaadresowany do pani-przekazał mi kopertę-jest pani jedyną bliską rodziną małej.
Mam siostrę. Ta narkomanka urodziła dziecko. Ta narkomanka, która jest moją matką zmarła dziś rano. W szpitalu zostało samo dziecko, niczemu nie winne.
-Dziewczynka znajduję się teraz w specjalistycznym szpitalu dziecięcym-rozmyślania ponownie przerwał mi policjant-jeżeli pani będzie chciała ją zobaczyć , proszę tam pojechać.
-A co...a co z Elizabet ?
-Pani dziadkowie zostali już poinformowani. Dziękuję to wszystko, życzę powrotu do zdrowia-obydwoje odprowadzenie przeze mnie wzrokiem wyszli. Drżącymi dłońmi, pod bacznym okiem Louisa otworzyłam kopertę i wyjęłam z niej zgiętą kartkę papieru.

Droga Rubi.

Wiem,że nie powinnam się do Ciebie zwracać z taką prośbą. Wiem,że mną gardzisz. Też sobą gardzę. Porzucając Cię zrobiłam najgorszą głupotę jaką tylko mogłam. Teraz, kiedy drugi raz miałam zostać matką,choć wiem,że na to nie zasługiwałam, los odbiera mi tą możliwość. Przez ostatnie siedem miesięcy, odkąd okazało się,że jestem w ciąży skończyłam z narkotykami. Jestem czysta. Chciałam Cię prosić abyś po mojej śmierci, zajęła się małą, wychowała ją jak własną córkę, czytałam w prasie co spotkało Ciebie i Twojego męża. Jest mi przykro. Nie chcę żeby Ricki trafiła do domu dziecka, mam nadzieję,że bez względu na to jak Cię potraktowałam zachcesz się nią zaopiekować  ona nie jest niczemu winna. Zawsze Cię kochałam Rubi. Przepraszam.
Twoja Mama.

Z moich oczu, po policzkach płynął strumień łez. Ona chciała żebym zajęła się jej córką. Napisała,że żałuję tego jak mnie potraktowała. Napisała,że zawsze mnie kochała. Poczułam louisowe ramiona, które przyciągnęły mnie do jego torsu. Płakałam wtulona w niego dopóki po mieszkaniu nie rozniósł się dźwięk mojego telefonu. Louis odebrał i włączył na głośnomówiący.
-Rubi kochanie-po drugiej stronie rozbrzmiał głos Simona-skarbie muszę Ci coś powiedzieć, najlepiej jak do was przyjadę.
-Wiem już wujku, mama nie żyje-odpowiedziałam a po chwili mimo błagań Louisa opuściłam swoje ciało. 

Powiem tak, mimo,że to drugi dzień mam już dość szkoły, dość tych okropnych twarzy i tego całego pierdolenia. Mam nadzieję,że rozdział się spodoba. :)

czwartek, 29 sierpnia 2013

Rozdział 14

Marina

Siedziałam przed telewizorem, na kanapie w salonie Cowella oglądając drugi raz pod rząd "3 metry nad niebem". Liam wyszedł jakiś czas temu z domu i tyle go widziałam. Dla mnie to nawet w pewnym stopniu lepiej, c'nie ? Przynajmniej się na niego nie rzucę. Rozpływałam się pod wpływem klaty Hache, podziwiając jego muskuły. Nie żeby Harremu czegoś brakowało, ale mógłby przestać już z tatuażami. Tak, zdecydowanie muszę mu o tym powiedzieć. Za oknami, robiło się ciemno chociaż nie było wcale tak późno. Wszystko przez chmury które zebrały się nad londyńskimi ulicami.
-Widzę,że oczka się świecą-usłyszałam śmiech za swoimi plecami. Odruchowo złapałam się za serce. Idiota mnie wystraszył.
-A Tobie by się nie świeciły ?-rzuciłam w niego garścią popcornu, którą będę musiała sama posprzątać.
-Mam lepszą-zaśmiał się siadając obok mnie.
-Na pewno nie taką, a teraz przymknij się Payne bo przeszkadzasz-klepnęłam go w ramię odwracając wzrok znów na telewizor. Co jak co,ale mięśnie to on ma. Nie mogłam się skupić na dalszym, dokładniejszym zagłębieniu w jeden ze swoich ulubionych filmów. Skutecznie umożliwiał mi to Liam, który cały czas swoje brązowe ślepia miał wlepione we mnie.Jak ja mogłam się skupić na oglądaniu i podziwianiu sześciopaku boskiego aktora, kiedy obok mnie siedział i patrzył jedne z pięciu cudów tego świata ?
-Liam rozpraszasz-szepnęłam nie odwracając w jego stronę głowy.
-Taki mam w tym cel ?-odpowiedział mi pytaniem nawijając sobie na palec pasmo moich włosów.Przysunął się niebezpiecznie blisko mnie. Ocierał się ramieniem o moje ciało, które przechodziły dreszcze podniecenia.
-Liam, nie-zaprotestowałam kiedy jego twarz byłą coraz bliżej mojej. Na nic zdała się moja prośba. Chłopak owinął dłonią moje włosy, zmuszając mnie tym samy do przybliżenia swojej twarzy. Ma takie zachęcające pełne usta. Nie zorientowałam się kiedy, moje wargi poznały fakturę jego ust. Oddawałam mu się tak bez pamięci, wiedząc,że mój ukochany jest właśnie w rodzinnym domu myśląc,że grzecznie na niego czekam. Wszystko zmierzało do tylko jednego.
-Liam nie-odsunęłam się od niego kiedy jego ręka wślizgnęła się pod moją bluzę-nie możemy.
Gwałtownie podniosłam się z kanapy, strącając miskę na podłogę. Nie mogę zrobić takiego świństwa Harrem, choćbym nawet nie wiem jak pragnęła bliskości Liama.
-Czemu ?-podszedł do mnie i chciał złapać za dłoń.
-Bo nie mogę rozumiesz ?Kocham Harrego!-wrzasnęłam-wracam do siebie.
Nie czekając na jego reakcję pobiegłam do sypialni którą zajmował Styles i powrzucałam wszystkie swoje rzeczy do walizki. Pierwszy raz pakowanie wyszło mi tak sprawnie i zajęło tak mało czasu.
-Nie musisz tego robić-w korytarzu złapał mnie jeszcze Payne.
-Muszę-nie obdarzyłam go nawet jednym spojrzeniem i udałam się do swojego samochodu. Kierunek:dom, jak najdalej od Liama.

Rubi

Czy mówiłam jak ten mój mąż mnie denerwuje ? Niech on zabierze ten swój szanowny tyłek i wreszcie idzie do domu bo zaczyna marudzić !
-Louis-upomniałam go, kiedy zaczął nawijać plotki ze świata-nie interesuje mnie to.
-16 sierpnia-wypalił nagle patrząc w okno.
Zgłupiał, jak nic zgłupiał. To na pewno z powodu braku snu.
-Co 16 sierpnia?
-Weźmiemy ślub-klasnął w dłonie-za równe 10 miesięcy.
-Oszalałeś ?-spytałam przykładając dłoń do jego czoła sprawdzając czy nie ma gorączki. Ślub kościelny mu się marzy. Myślał go kto.
-Nie, pobierzemy się. I nie dyskutuj a tak apropo jutro wychodzisz.
-I mówisz mi to dopiero teraz ?-spojrzałam na niego z wyrzutem-już nie mogę się doczekać własnego łóżka. Trochę Cię wykorzystam.
-Tak, a po co ?-nachylił się tak,że stykaliśmy się czołami.
-Musimy zadbać o przetrwanie naszego gatunku-ugryzłam go delikatnie w rozchyloną wargę.
-Nie prowokuj bo wyciągnę Cię stąd jeszcze dziś-zaśmiał się i musnął moje usta-tak mnie możesz wykorzystywać całe życie-zaśmiał się i znów mnie pocałował. Jakże miłą przyjemność w szpitalu, przerwał nam intruzik któremu zachciało się odwiedzin. Louis odsunął się ode mnie poprawiając włosy, kiedy ja musiałam pociągnąć swoją białą bokserkę w dół. Do sali wszedł cały czerwony Liam, który wyglądał jakby przebiegł całą drogę.
-Przeszkodziłem ?-zaśmiał się podając mi bukiet pomarańczowych różyczek
-Oczywiście,że nie-uśmiechnęłam się podając kwiaty mężowi-siadaj.
Payne zajął wolne krzesełko i nerwowo zaczął bawić się palcami. Chyba pora żeby sobie w końcu poważnie porozmawiać.

Liam

-Rubi ja na prawdę przepraszam. Tak cholernie mi przykro. To wszystko moja wina-słowa swobodnie wypływały z moich ust. Brunetka patrzyła na mnie z szeroko otwartymi oczami.
-Zgłupiałeś ? To nie Twoja wina-chwyciła mnie za leżącą na łóżku dłoń-nawet nie waż się tak myśleć Liaś,rozumiesz ?
-Rubi-zbliżyłem się do niej i objąłem jej drobne ciało.Jak widać wszyscy dookoła mieli rację,że bez niczego mi przebaczy.
-Przepraszam,że nie było mnie przy Tobie po tym jak dowiedziałeś się o niewierności Dan, i przepraszam,że Ci nie powiedziałam o tym,że oni kiedyś byli razem.
-To już zamknięty temat-wyjaśniłem jej mając przed oczami twarz jej przyjaciółki. Marina nie wychodziła z mojej głowy, zajmowała każdą dzisiejszą myśl a ja głupi nie wiem nawet gdzie ona mieszka. Przebłyskiem była również twarz Justine ale ona w końcu dała mi kosza.
-Obiecuję Ci,że Hector porządnie oberwie jak tylko stad wyjdę-zaśmiała się dziewczyna.
-Zobaczymy-wtrącił się Louis. Zaborczy mężulek, no proszę co to się z naszego Tomlinsona zrobiło.
-Ty masz guzik do gadania-wystawił mu język.
-Wracasz do pracy ?-zdziwił się chłopak
-A myślisz,że będą mnie chcieli jeszcze z tą blizną-podniosła koszulkę do góry odsłaniając bliznę przechodząca przez brzucha.
-Myślę,że będą kochanie-uśmiechnął się do niej Louis.
Rubi odwzajemniła jego uśmiech, mocniej ściskając moją dłoń. Jak jutro wyjdzie ze szpitala, wracają do wspólnego mieszkania a ja zostanę sam w wielkiej posiadłości Cowella. Pora chyba się za czymś rozejrzeć, samodzielnym, tylko swoim albo z Horanem ? On też jest sam. Chyba.
-Gdzie mieszka Marina ?-wypaliłem nie zdając sobie z tego sprawy. Nie mogłem się ugryźć w język ? Cholera.
-A co się stało ?
-Zostawiła dokumenty z uczelni w moim samochodzie, myślę,że jej się przyda-dobre kłamstwo nie jest złe, co nie Payne?
-Tak myślę,że tak Louis napisz Liamowi adres na kartce-nakazała władczo mężowi a on ochoczo spełnił jej prośbę. Po paru sekundach ściskałem w dłoni adres mieszkania dziewczyny. Na poczekaniu wymyśliłem, spotkanie z siostrą która załatwiała swoje sprawy w Londynie i po pożegnaniu i zapewnieniu,że będę ją odwiedzał w mieszkaniu, opuściłem budynek szpitala. Gnałem przez londyńskie ulice jak na złamanie karku byle by jak najszybciej znaleźć się pod mieszkaniem blond piękności Harrego. Kiedy znalazłem się pod dębowymi drzwiami niepewnie zapukałem, nie będąc pewnym czy w ogóle jest w domu. Nie czekałem długo, otworzyła mi w samym ręczniku jakby dopiero co wyszła z wanny. Woda skapywała z jej ciała na posadzkę.
-Liam-szepnęła, łapiąc ręcznik.
-Jestem pieprzonym dupkiem ale nie mogę dłużej-szepnąłem i zbliżyłem się do niej w targając do mieszkania. Objąłem ją w pasie i zbliżyłem do siebie łącząc nasze usta w namiętnym pocałunku zamykając drzwi jednym kopnięciem. Zatopiła swoje palce w moich włosach a ręcznik opadł na ziemię. Zaśmiałem się jej prosto w usta nie przerywając pocałunku. Podniosłem ją do góry, pozwalając by objęła mnie nogami w pasie. Kierowałem się do jej sypialni, a ona w między czasie odpinała sprawnie guziki mojej koszuli, która znalazła się jeszcze w salonie nie podłodze.
-Harry-szepnęła kiedy leżała już pode mną na łóżku.
-To będzie nasza tajemnica-szepnąłem a nasze ciała złączyły się w jedność. Mieszkanie wypełnił głośny jęk dziewczyny. Dźwięk tak przyjazny moim uszom.

Pewnie jest pełno błędów ale co mi tam, hhaha jestem podjarana jutrzejszą premierą. Hahah, w poniedziałek do szkoły a co się z tym wiąże ? Od cholery obowiązków, dlatego proszę nie obrażajcie się na mnie jeżeli rozdziały będą pojawiały się rzadko. Będę robiła wszystko co w mojej mocy żeby były regularnie ale teraz NAUKA jest dla mnie najważniejsza,ale wiedzcie,że o was nigdy nie zapomnę! 

Liaaaaś, moje ty kochanie masz dziś urodzinki! Mój Ty kochany dwudziestolatku,a nie wróć, zawsze tylko siedemnaście! Forever! 

Kto zostawi tutaj 600 komentarz ? Taaak właśnie dziękuje za tak duużą liczbę komentarzy! Moja miłość do was nie zna granic! Wieeeelkie uściski ode mnie!:* Choć wiem,że wolicie od tych pięciu cudów świata *hahah* 

niedziela, 18 sierpnia 2013

Rozdział 13

Liam

Siedem dni. Cały tydzień, wpatrywania się w zakochaną parę. Marina na każdym kroku starała się udowadniać, jak to bardzo kocha Harrego.  Kiedy tylko znajdywałem się w pobliżu, migdaliła się do niego, szeptała czułe słówka. Nie okazywałem żadnych uczuć, ale w głębi siebie cierpiałem. Nie powiedziałem ani słowa o miłości do dziewczyny przyjaciela, na sesjach z psychologiem. Justine też za każdym razem odmawiała mi, kiedy zapraszałem ją na kawę. Na Boga to tylko filiżanka kawy, nie proponuję jej od razu, boskiego uniesienia w moich ramionach. Rubi też podobno jest po trzech rozmowach z psychologiem. Louis do domu wpada, tylko wziąć prysznic i zmienić ciuchy. Praktycznie mieszka w szpitalu, a my staramy się dotrzymywać im towarzystwa. Siedzę w kuchni przy wyspie, pijąc wodę z cytryną. Niall wczoraj poleciał do Irlandii, jego brat został tatą, i Horan chciał zobaczyć bratanka. Zayn poleciał na parę dni do Pezz, która była w trasie z Litlle Mix. W domu Cowella została tylko nasz trójka, przypadek ? Nie sądzę. Siedziałbym tak dalej sam, gdyby nie dołączył do mnie po chwili, pogwizdujący wesoło Harry. Nalał sobie w szklankę soku pomarańczowego i usiadł naprzeciwko mnie. Wszystko byłoby dobrze gdybym nie musiał patrzeć w jego szczęśliwe, zielone oczy. Człowieku! ja kocham Twoją dziewczynę! Tylko dlatego,że Harry był dla mnie jak brat nie wykrzyczałem mu tego w twarz. Styles ma ogromne szczęście.
-Co Ci tak wesoło ?
-No,zobacz. Niedługo święta, Rubi ma się dobrze. Tyle miłości w koło-westchnął.
Moja twarz wykrzywiła się w grymas, kiedy chłopak wspomniał o miłości. Kto je ma, to ma. Nie widziałem Danielle od incydentu w szpitalu. Z tego co mi wiadomo, gruchają sobie we dwójkę z Hectorem wijąc przytulne mieszkanko. Chłopak był parę razy u Rubi, ale ona jest jeszcze zbyt słaba, na nerwy.
-Święta, imprezy.-jęknąłem.
Zamilkłem wpatrując się w lodówkę stojącą pod ścianą. Na niej znajdywały się nasze zdjęcia oraz zapisane kartki, kto co ma zrobić lub kupić. Do kuchni w krótkich szortach, odsłaniających długie nogi weszła Marina. Spojrzała na mnie a zaraz potem pocałował Harrego w policzek. Zemdliło mnie na ten widok. Płatki spożyte na śniadanie, prawie podeszły mi do gardła.
-Cześć Liam-udała,że dopiero teraz mnie zobaczyła.
-Cześć-podniosłem się z krzesełka-i czołem-wyszedłem z kuchni kierując się do swojego pokoju.
Jesteś idiotą Payne.

Marina

Dlaczego on tak na mnie cały czas patrzy ? Mam ochotę rzucić się na niego i wycałować, całego. Staram się go unikać, jednak marnie mi to wychodzić, bo Payne cały czas siedzi mi w głowie. A ja, od tygodni czuję jego usta na swoich. Mój organizm chce go więcej. Każdą swoją uwagę poświęcam Harremu, starając się udowodniać Liamowi jak bardzo zależy mi na swoim chłopaku. Skoro wyszedł to chyba robię to wystarczająco dobrze.  Harry siedział i sączył sok przez słomkę. Liam wyszedł, i bardzo dobrze, przynajmniej nie musiałam męczyć się w jego towarzystwie.
-Muszę wyjechać-odwrócił się w moją stronę chłopak.
-Gdzie ?-spytałam lekko przerażona.
-Muszę jechać na parę dni do mamy, skarbie. Obiecuję,że nie na długo.
Odetchnęłam, starając się udawać,że informacja wcale mnie nie poruszyła. Mam spędzić nie wiadomo dni, tylko i wyłącznie w towarzystwie Liama. Nie, na ten czas wyniosę się do mojego mieszkania, które już długo stoi puste. To będzie chyba najlepsze rozwiązanie.
-Zostaniesz z Liamem ? Żeby nie czuł się samotny, no chyba,że on też jedzie do rodziców-omal co nie zakrztusiłam się spożywanymi właśnie płatkami kukurydzianymi.
-Mam swoje mieszkanie, w którym pora pomieszkać Harry-pomachałam mu łyżką pod nosem.
-Ja wiem, tylko nie chce żeby on jeszcze zostawał sam, rozumiesz ?
-Ymhym
Przeżuwałam swoje śniadanie, na które tak właściwie straciłam już ochotę w spokoju. Harry poszedł spakować sobie parę ciuchów. Tydzień i wracam. Dlaczego między nami nie było już takiej chemii jak na początku znajomości ? Ostatni raz kochaliśmy się całe 10 dni temu. Nie ma między nami niczego innego, oprócz przelotnych pocałunków, które zawsze wypływają z mojej inicjatywy.
-Będę się zbierał-wleciał do kuchni chwytając butelkę wody. Stałam przed nim i wpatrywałam się w tą młodzieńcza twarz, nieskazitelną cerę, czoło na które opadały za długie już kosmyki, ciemnych loków.
-Będę tęsknił-przyciągnął mnie do siebie, chwytając mnie w pasie-kocham Cię-szepnął prosto w otworzone ze zdziwienia, tych nagłych uczuć, usta. Bez zastanowienia, wpił się swoimi malinowymi wargami w moje usta. Jego język znalazł się w wewnątrz moich ust, dominując mój. To on tu rządził W tym pocałunku nie było nic romantycznego ani delikatnego. Był pełen namiętności której ostatnio było między nami mniej. Jęknęłam cicho, kiedy Harry mocniej ścisnął pośladek. Roześmiał się cicho i odsunął ode mnie, pozostawiając przyjemne mrowienie w dole brzucha. Cmoknął mnie jeszcze w czoło, i machając udał się do swojego samochodu, by po paru sekundach zniknąć. Telefon leżący na stole za wibrował oznajmiając przyjście wiadomości. Zajmij się Liamem. Mam nadzieję,że nie będziecie się nudzić. Tęsknie i kocham, H. xxx Poczucie humoru to masz niesamowite Styles! jak cholera.Rzuciłam Iphona z powrotem na stół.
-Czyli mamy dom tylko dla siebie-odwróciłam się stając twarzą w twarz z uśmiechniętym Liamem, w samych spodniach opinających jego zgrabny tyłek.

Rubi

Mam serdecznie dość leżenia już w tych białych ścianach. Louis cały czas koło mnie siedzi na krzesełku, wychodząc tylko na dwie godziny do domu, i znów wraca. Obok mnie leży dziewczyna, może na oko starsza o pięć lat ode mnie. Dziwne,że leże na oddziale ginekologicznym ? Wcale.  Less, tak samo jak ja straciła dziecko, tyle,że ona była już w siódmym miesiącu i była przygotowana, na przywitanie maleństwa na świecie. Moja fasolka nie była nawet w pełni rozwinięta.  Mogę już sama siadać, chodzić do toalety ale nadal nie chcą mnie wypisać ze szpitala. Przyjdzie na to jeszcze czas. Tydzień odkąd odzyskałam przytomność.
-Pojedziemy na wakacje jak wyjdziesz-Louis kończył obierać właśnie jabłko-gdzie tylko zechcesz.
Traktował mnie jak dziecko. Niesprawne, niesamodzielne dziecko.
-Nie-odpowiedziałam krótko zabierając z talerza owoc. Spojrzał na mnie i przewrócił oczami.
-To co będziemy robić ?
-To co zawsze, nic się nie zmieniło.
-Wiem, zajmiemy się weselem-wypalił zbyt szybko-weźmiemy prawdziwy ślub, w kościele.
-Louis-jęknęłam a drzwi od sali otworzyły się, myślałam,że to mąż mojej sąsiadki z łóżka obok. W drzwiach stało dwóch policjantów z kamiennymi twarzami. To było nie nieuniknione, Simon i Louis skutecznie odwlekali przesłuchanie, jednak wybiła godzina zero. Po ciało Nicka zgłosiła się jego była żona.
-Panowi-mój mąż podniósł się z krzesełka zasłaniając mnie swoim ciałem-to nie odpowiedni moment.
-Nie interesuje nas to panie Tomlinson-odezwał się zimnym jak sztylet głosem funkcjonariusz-mamy prokuratorski nakaz przesłuchania-podał mu pismo. Louis westchnął tylko i odsunął się, udostępniając im dojście do mnie. Usiadł na krzesełku pod ścianą i wpatrywał się w nich mrużąc oczy.
-Pani Cowell
-Tomlinson-wszedł im w słowo Louis.
-A więc pani Tomlinson-znów nie skończył zdania.
-Nie zaczyna się zdania od a więc.
Zmrużyłam oczy, patrząc na męża który pod wpływem mojego spojrzenia skulił się na krześle. Chce to mieć jak najszybciej za sobą.
-Co pani pamięta z porwana ?
-Jakie to ma znaczenie skoro pan Carter nie żyje ?
-Żadnego, jednak chcemy wszystko ustalić.
-Wybaczy pan, jednak ja chce o tych przeżyciach jak najszybciej zapomnieć. Chce wymazać Cartera jak najszybciej z pamięci. Jak mówił mój mąż, nie czuję się na siłach jeszcze o tym rozmawiać-wydać,że zgasiłam im tym co powiedziała,
-Pani wybaczy, jak nabierze pani sił, proszę się do nas zgłosić.-popatrzyli na Louis, który z zadowoleniem stał i uśmiechał się w ich kierunku. Skinęli głowami i wyszli z sali.
-Louis, zabierz mnie do domu.
-Obiecuję,że nie będziesz tu siedziała dłużej niż jest to konieczne.

Taki krótki. Jak tam ostatnie dni wakacji ? Ja nastawiam się już psychicznie, na ostatnią klasę. Co prawda chodzę tylko do 25 kwietnia ale to zawsze coś. Ahh, bilety na TIU kupione ? 

Przepraszam za błędy :* kolejny niebawem. 

wtorek, 13 sierpnia 2013

Rozdział 12

Czytasz=komentuj

Louis

Siedziałem samotnie w sali żony. Trzymałem ją za dłoń obserwując jak spokojnie śpi. Wszyscy zebrali się jakąś godzinę temu do domu obiecując,że jeszcze przyjdą pod wieczór. Zabrali moje rzeczy oraz wypis który wręczył mi doktor. W głowie cały czas sobie układałem co jej powiem, jak się obudzi.Simon mówił,że jeszcze dziś ma się u niej pojawić psycholog, Harry nie chciał powiedzieć gdzie był ani czemu wrócił tak wkurwiony. Nie mogłem się na nich gniewać za ukrywanie prawdy. Miałem teraz na głowie większe zmartwienia. Jej gęste brązowe włosy, spięte w luźnego kucyka. Jej palce delikatnie zaciskają się na mojej dłoni jednak nie otwiera ona oczu. Po jej policzkach spływa przezroczysta ciecz, zostawiając mokry ślad. Zaciskam mocno oczy żeby nie podzielić losu Rubi. Muszę być silny, dla niej. Muszę teraz być dla niej największym wsparciem.
-Louis-wyszeptała ledwie słyszalnie.
-Jestem...jestem już przy Tobie skarbie-odpowiedziałem głaszcząc ją po włosach. Otworzyła swoje brązowe oczy które straciły swój blask. Nie mogłem patrzeć w jej smutne, przepełnione bólem oczy. Spuściłem głowę i ostrożnie położyłem ją na jej brzuchu. Gdzie jeszcze parę dni temu znajdywało schronienie nasze maleństwo. Drżącą rękę zatopiła w moich włosach, cicho szlochając. Nie mogę zabronić jej płakać, niech wyleje wszystko z środka, z siebie, z łzami.
-Przepraszam-wyszeptała
-Nie musisz skarbie...nie masz za co-spojrzałem na nią,przejeżdżając kciukiem po jej policzku, ścierając łzy.
-Kocham Cię Lou.
Musnąłem odtroznie jej wargi. Nie mówiłem już nic tylko patrzyłem na nią z pobożnością. Oboje przeżywamy najgorsze chwile, jakie mogą spotkać każdego rodzica. Leży tak spokojnie i wpatruje się w sufit bawiąc złotą obrączką. Nie będę dobijał jej bardziej. Nie musi wiedzieć, będziemy na każdym możliwym kroku starać się zostać rodzicami. Nie jedno, ale dwójka dzieci. I ja Louis Tomlinson, oświadczam, że dokonam tego mimo wszystko.

Marina

-Harry gdzie byłeś ?-wtuliłam się w niego na łóżku.
Od dwóch godzin nie śpię wpatrując się w swobodnie oddychającego chłopaka obok. Pojechaliśmy wszyscy do domu odespać chwilę.
-Musiałem coś załatwić-pocałował mnie we włosy-śpij.
Zamknęłam powieki starając się znów pójść w ślady Styles'a jednak na marne. Żeby go nie wybudzić,delikatnie wyswobodziłam się z jego uścisku. W koszulce chłopaka i czarnych getrach wyszłam na balkon. Harry dzielił go z Liamem, który siedział na ławce z papierosem w dłoni. Chłodne londyńskie powietrze sprawiło,że poliki zaszczypały mnie z zimna. Dosiadłam się do chłopaka, który zaciągał się coraz mocniej papierosem.
-Co tam ?-spytał gasząc peta i podpalając kolejnego, wyrwałam mu go zanim zdążył wsadzić go sobie do ust. Popatrzyłam na niego i sama postanowiłam go wypalić. Chciał sięgnąć po kolejnego, jednak kiedy natrafił na moje złowrogie spojrzenie, schował paczkę do kieszeni bluzy.
-Wyspałam się już,a Harry okropnie chrapie-jęknęłam-poza tym, zaraz muszę jechać.
-Gdzie ?-spytał bawiąc się zapalniczką.
-Najpierw sesja, potem szpital, muszę jeszcze wstąpić na uczelnie.
-Na uczelnie ?
-Studia Liam..ja nadal studiuje.
-A my niedługo wracamy do studia, a za jakieś parę miesięcy kolejna trasa.
-Męczące ?
-Nawet nie wiesz jak.
Humor chłopaka znacznie się poprawił. Nie był już taki markotny jak ostatnimi czasy. Wystarczyła mu krótka rozmowa z Louisem.
-Mam nadzieję,że Eleanor sobie odpuści-zaciągnęłam się miętowym papierosem. Jak można zachować się tak podle i wejść w czyjeś życie buciorami. Calder zachowała się podle. Widziałam ją trzy razy i nie dziwie się,że Loui zostawił ją dla Rubi. Teraz jest kompletnie innym człowiekiem.
-Oby. Można się było czegoś takiego po niej spodziewać, zawsze była mściwa. Nie może darować Louisowi tego,że ją rzucił.
-A jeszcze potem w tajemnicy się hajtnęli.-zaśmiałam się
-Harry jest szczęściarzem-spojrzał na mnie-oby dwoje są szczęściarzami.
Przejechał dłonią po moim policzku, zakładając włosy za ucho.
-Dlaczego ?-spytałam drżącym głosem patrząc w jego tęczówki, o kolorze mlecznej czekolady. Były tak samo jak oczy Harrego.
-Uwierz,że gdybym nie miał Danielle, na pewno próbowałbym nawiązać bliższy kontakt z którąś z was-palcami muskał mój policzek nadal patrząc w moje oczy. Boże dlaczego ja nie reagowałam. Za ścianą spał mój chłopak a ja poddawałam się jego przyjacielowi.
-Liam....-chciałam coś powiedzieć jednak ten Przyłożył wskazując palec do moich ust.
-Jesteś taka piękna-zbliżył swoją twarz do mojej szyi, muskając fakturę skóry swoim nosem.
-Nie powinniśmy-przymknęłam oczy delektując się tą przyjemnością jaką sprawiał mi jego dotyk.
Harry tak dawno nie dotykał mnie w ten sposób. Ostatni raz, był w stosunku do mnie taki czuły w Ameryce. Nie pamiętam nawet kiedy wargi Liam dotknęły moich, pozwalając na dokładne zapoznanie z ich fakturą. Jeszcze będziemy tego żałować. Ale to później. Teraz pozwalam błądzić dłonią chłopaka pod cienką koszulką okrywającą moje górna partie mojego ciała.

Rubi

Leżałam na twardym szpitalnym łóżku, trzymając w uścisku dłoń Louisa. Chłopak spał z głową na moim brzuchu. Oprócz miłości do niego, czułam jeszcze wstręt i żal do samej siebie. Zabiłam własne dziecko. Nie potrafiłam zapewnić bezpieczeństw własnemu maleństwu. Nie dane było nacieszyć mi się tą wiadomością z chłopakiem, który teraz zapadł w niespokojny sen. Kręcił głową, sprawiając,że czułam lekkie podrażnienie brzucha, jednak ignorowałam ten ból. Bardziej bolała mnie psychika. Postanowiłam pójść w ślady Louisa i choć na chwilę zasnąć. Choć, czy nie lepiej byłoby usnąć na zawsze ? Przynajmniej nie czułabym już bólu.

Marina

Siedziałam ciężko oddychając w jadalni,analizując to co stało się godzinę temu na balkonie. Gdyby nie to,że w domu było pełno ludzi, za ścianą spał mój chłopak i trochę rozwagi którą zachowaliśmy obydwoje jak nic skończylibyśmy w łóżku ewentualnie gdziekolwiek indziej. W ręce trzymałam kubek z gorącą herbatą i wpatrywałam się w niewidoczne krople deszczu uderzające o parapet. Powinnam czuć się źle ? Ale ja najchętniej bym to powtórzyła, cholera. Siedziałam tak do czasu kiedy w jadalni nie pojawił się równocześnie Harry z Liamem. Kiedy brunet tylko mnie zobaczył posłał mi ciepły uśmiech dalej rozmawiając z Harrym. Na moje nieszczęście Harry chodził tylko w bokserkach, choć przed pójściem spać obiecał,że zawiezie mnie do szkoły a potem pojedzie do szpitala.
-Harry-chłopak przerwał rozmowę i odwrócił się w moją stronę-mieliśmy jechać.
-Nie mam siły skarbie-spojrzał na mnie przepraszająco-idę jeszcze spać.
-Ja mogę porobić za twojego szofera-zaoferował się Liam-i tak nie mam co robić.
-Życzę wam miłego podróżowania-zaśmiał się Harry, zgarnął butelkę wody i nawet bez pożegnania pognał znów do łóżka. Zgarnęłam torebkę z krzesełka obok i wyszłam z domu kierując się do ukochanego samochodu Liama. Payne otworzył przede mną drzwi pasażera, przesyłając swój szarmancki uśmiech. Zgłupieje przez niego. Lepiej może zamówię taksówkę, i zapiszę się w końcu na kurs prawa jazdy. Wsiadłam do samochodu, zapięłam pasy i ruszyłam w podróż z mężczyzna który zajmował moje myśli choć nie powinien.

Liam

Byliśmy na uczelni. Teraz siedzę i obserwuję jak pozuję przed fotografem. Ciągle myślę o smaku jej ust, choć wiem,że nie powinienem. Nie ukrywam,że dziewczyna loczka, zakręciła mi w głowie i szybko nie wypadnie z moich myśli. Przez cały czas, unikała mojego wzroku i starała się nie dopuścić do jakiegokolwiek kontaktu cielesnego. Ale widziałem w jej oczach,że również o mnie myśli. Jej lekko zaróżowione policzki, za każdym razem kiedy na nią spoglądałem. Harry to cholerny szczęściarz. Nawet nie wiem kiedy zleciała godzina i we dwójkę opuszczaliśmy studio. Kierunek-szpital. Jechałem wolno, zerkając na jej odbicie w lusterku. Siedziała z zamkniętymi oczami i wsłuchiwała się w piosenkę lecącą w radiu. Całkiem przez przypadek moja dłoń zamiast na skrzyni biegów znalazła się na jej kolanie. O dziwo, nie zrzuciła jej tylko przykryła swoją. Uśmiechając się pod nosem, nadal miała przymknięte oczy. Na moją twarz również wdarł się uśmiech, żadne z nas nie mówiło nic. W kompletnej ciszy dotarliśmy do szpitala. Kiedy szliśmy do wejścia, miałem ochotę przytulić ją do siebie, mieć jak najbliżej jej ciało. Szliśmy oddaleni od siebie parę centymetrów przez korytarz do sali Rubi.
-Liam-odezwała się w końcu do mnie Marina-jesteśmy przyjaciółmi, ja kocham Harrego-choć wyczułem w jej głosie niepewność, zabolało. Zabolało jak cholera. Wpadłeś Payne. Zabujałeś się w dziewczynie przyjaciela.

Szykuje się gorący, namiętny i bogaty w konsekwencje romans ?  Tydzień, minął tydzień od ostatniego rozdziału, i wiecie czego się boje ? Że od września przerwy będą dłuższe, i to o wiele dłuższe. Ale jeszcze mamy sierpień, więc nie ma co wybiegać w przyszłość, c'nie? Mam nadzieję,że wam się spodoba. Akcja między Liamem i Mariną, czysty spontan, kaprys ale chyba mi się udał. W końcu jest Liam. I chciałam was zaprosić na nowe opowiadanie(oszalałam),zmieniłam bohaterów, fabułę, wszystko, zostawiłam tylko nazwę : *KLIK*. a sprawicie mi radość zostawiając tutaj +15 komentarzy ? Kolejny jak najszybciej :* 


środa, 7 sierpnia 2013

Rozdział 11

Edit: Zapraszam na http://price-dreams.blogspot.com/


Marina

Przerażona patrzyłam na Louisa który co chwilę spoglądał to na mnie to na chłopaków oczekując jakichkolwiek wyjaśnień.
-Jakim dziecku ?-warknął w naszym kierunku podnosząc się z wózka.
Zayn oddetchnął głęboko.
-O waszym dziecku-odpowiedział mu spokojnie Niall-Rubi straciła dziecko.
Szatyn wydał z siebie wiązankę przekleństw chowając głowę w ramiona. Oni nie powinni się dowiedzieć w ten sposób.
-Louis-podeszłam do nieg-wrócimy na sale.
-Nie-warknął i usiadł na zielonym krzesełku pod salą dziewczyny.
Boże,żeby on tylko nie miał tego wszytskiego za złe Liamowi.
-Jesteś zły ?-usiadł koło niego Nialler-na Liama ?
-Jak wy kurwa możecie tak myśleć!-warknął-jestem zły na was bo nic mi nie powiedzieliście, jak ja jej teraz spojrzę w oczy.
-Będzie dobrze-pogładziłam go po ramieniu-będzie dobrze.
Siedzieliśmy wszyscy razem a ja co chwilę próbowałam dodzwonić się do Harrego który co chwilę mnie odrzucał. Tylko żeby nie zrobił nic głupiego. Tu Harry Styles po usłyszeniu zostaw wiadomość. Wściekła na niego schowałam telefon do kieszeni w spodniach.
-Gdzie Harry ?-spojrzał na mnie Nialler.
-Nie mam pojęcia-odpowiedziałam kręcąc głową.

Harry

Spod kawiarni w której ostatnio pracował dziewczyna wyszedłem klnąc pod nosem. Podobno dziś rano dostarczyła wymówienie. Wściekły wsiadłem do swojego samochodu i przybrałem kierunek mieszkania dziewczyny które wynajmowała w Londynie. Przycisnąłem pedał gazu mając na liczniku już dawno przekroczoną dozwoloną prędkość. Modliłem się w duchu żeby tylko nie było czasami po drodze żadnego patrolu. Znajdę tą kurwę i wszystko jej wygarnę. Nigdy jej nie lubiłem, wiedziałem,że wykorzystuje Louisa dla kasy a przez to niektóre fanki zaczęły coraz bardziej wierzyć w nasz niby związek co było w cholerę irytujące. Mimo wszystko kochałem każdą tak samo bo to dzięki nim dane jest spełniać mi moje marzenia.  Wysiadłem pod starą kamienicą w której mieściło się dwupokojowe mieszkanie dziewczyny. Wszedłem na klatkę mijając jakąś starszą panią i schodami udałem się na trzecie piętro. Już wiem czemu Louis tak rzadko u niej bywał, leniuch nie chciał się wdrapywać po schodach. Kiedy stanąłem pod jej drzwiami usłyszałem wrzaski dochodzące z mieszkania. Ona i jeszcze jeden kobiecy głos ktróy kojarzyłem. Drzwi z hukiem się otworzyły tak,że musiałem odskoczyć żeby nie zarobić w nos. Żadna z dziewczyn nie zauważyła,że stoję przed nimi.
-Będziesz tego żałować Eleanor-wrzasnęła Danielle.
Właśnie.
-Lepiej idź się pieprz z tym swoim Hectorem. Trzeba być głupim żeby zrezygnować z takiego faceta jakim jest Liam.
-Tobie chodzi raczej o portfel i masz racje, Liam to świetny facet dlatego nie chce go ranić ! A ty rób co chcesz!-zarzuciła swoje loki i nie zwracając na mnie uwagi zbiegła ze schodów.
Odchrząknąłem zwracając przy tym uwagę wkurwionej Eleanor. Obrzuciła mnie wściekłym spojrzeniem i chciała zamknąć drzwi jednak wsunięta między nie moja stopa jej to uniemożliwiała.
-Wynocha-warknęła.
-Na razie, musimy porozmawiać-popchnąłem drzwi wchodząc do jej skromnego mieszkania.
Nie czekając na nic wszedłem do pomieszczenia które chyba miało służyć za salon.
-Słuchaj, nie mam ochoty z tobą dyskutować i bezprawnie wtargnąłeś do mojej własności-stał podpierając framugę.
-Gówno mnie to obchodzi. Teraz sobie dopiero porozmawiamy. Siadaj-warknąłem w jej stronę jednak ta nadal nic sobie z tego nie robiła-widocznie nie zrozumiałaś jak za pierwszym razem Cię po informowałem,że masz się trzymać z daleka od Louisa i jego żony-nałożyłem nacisk na wypowiedziane przez siebie ostatnie słowo a w oczach brunetki zawitała złość.
-Już niedługo żony-mruknęła pod nosem odpalając papierosa.
-Zrób coś co zniszczy jego związek a obiecuje Ci,że na pogadance się nie skończy.
-Czy Ty mi grozisz ?-zaśmiała się puszczając dym w stronę mojej twarzy-na Ciebie też się coś znajdzie.
Nie wytrzymałem i zerwałem się z kanapy. Chwyciłem ją za dłonie tak,że palony przez nią papieros upadł na puchowy dywan a ją samą przy gwoździłem do ściany.
-Wiesz co się robi z osobami które mierzą dalej niż mogą ?-spytałem świdrując ją wzrokiem ściskając mocniej jej dłonie.
-Nie chcesz wiedzieć do czego jestem zdolna Styles-wyszeptała oblizując wargi-co by powiedziała Twoja dziewczyna gdyby się na przykład dowiedziała,że się do mnie dobierałeś ? Albo zgwałciłeś ? Chyba wybuchłby skandal.
-Spróbuj coś takiego zrobić a obiecuję,że zrównam Cię z ziemią.-szepnąłem jej prosto w twarz-więc lepiej zamknij tą wytapetowaną twarz i zniknij jak najszybciej z Londynu jak nie chcesz zniknąć z powierzchni ziemi.
Puściłem ją a ona złapała się za nadgarstki. Świdrowała mnie wzrokiem. Schyliłem się i podniosłem z podłogi nadal palącego się papierosa i wcisnąłem go w usta zdenerwowanej Calder.
-Ostrzegałem więcej nie będę-uśmiechnąłem się patrząc na jej twarz i wyszedłem z jamy wiedźmy.

Liam

"Liam to za wcześnie na jakikolwiek krok na razie." " Oczywiście,że wybierzemy się razem na kawę ale jeszcze nie teraz" W końcu zdecydowałem się odwiedzić Rubi i stanąć z nią twarzą w twarz. Jak to powiedziała Jus musisz zmierzyć się z własnymi lękami. Boże Payne już nawet ją zdrabniasz. Wszedłem do sali dziewczyny z nadzieją,że będzie przy niej cały wianuszek osób które tak bardzo się o mnie martwiły jakby mieli mało kłopotów. Jednak jej sala była pusta, nie było w niej nawet łóżka. Czy stało się coś o czym nie wiem ? Wyjąłem z kieszeni telefon wyrzucając przy tym kluczyki od samochodu które od razu podniosłem. Zero wiadomości, zero połączeń, więc musi być okej.
-Przepraszam-zaczepiłem przechodzącą obok pielęgniarke-gdzie jest Rubi Tomlinson ?
-Jest operowana-odpowiedziała i znów ruszyła w drogę. Obejrzałem się za nią tak samo w poszukiwaniu przyjaciół. Nogi same poniosły mnie tam gdzie jeszcze parę dni temu wewnętrznie przechodziłem katusze. Siedzieli jedno koło drugiego i równocześnie podnieśli głowy jak usłyszeli buty. Louis kiedy tylko mnie zobaczył podniósł się z krzesełka i przy kuśtykał w moim kierunku. Nastawiłem się na to,że dostanę po niego po mordzie nawet nie zamierzając się bronić. Wielkim zaskoczeniem było dla mnie to,że chłopak objął mnie.
-Tak się cieszę,że tu jesteś-szepnął.
-Ja też się cieszę-jeden kamień spadł mi z serca. Louis mnie nie obwinia.

Louis

Boję się. Boję się o Rubi. Boję się o nasz związek. Boję się o Harrego. Boję się rekacji Liama jak się dowie,że wiedziałem o romansie Danielle.Widziałem jak odetchnął kiedy do niego podszedłem. W końcu to nie jego wina, sam postąpiłbym tak samo jak moja żona. Zasłoniła go swoim ciałem. Teraz była bohaterką która uratowała Liama Payne. Po czterdziestu minutach lekarz wyszedł z bloku.
-Panie Tomlinson, mogę prosić ?-zwrócił się do mnie.
Dobrze mnie znał bo sam był moim lekarzem prowadzącym. Kiwnąłem głową i swoim tempem ruszyłem w stronę jego gabinetu. W pomieszczeniu była jeszcze jedna doktorka, z tego co udało mi się odczytać z plakietki ginekolog.
-Niech pan usiądzie-wskazał krzesło. Zająłem wskazane miejsce i podążałem za nim wzrokiem.
-Dziś pękły szwy więc to nie było zbytnio skomplikowany zabieg. Jednak już wcześniej było komplikacje.
-Kolega ma rację, nie będę ukrywać,że w kwestii ginekologicznej wszystko jest dobrze-spojrzała na mnie jego koleżanka.
-Dziecko zginęło na skutek postrzału ?-spytałem drżącym głosem.
-Nie, dziecko martwe było już na jakieś 14 godzin przed postrzałem.
-I w czym problem ?
-Panie Tomlinson, przez to pan jak i pańska małżonka możecie mieć problem ze staraniem się o dziecko. Nie wiadomo czy jakikolwiek zarodek będzie w stanie zagnieździć się w macicy pana żony.
-Czyli,że nie będziemy mogli mieć dzieci ?-przełknąłem ślinę
-Teraz wszystko już będzie w rękach Boga. Oczywiście medycyna nie będzie bezradna w tym przypadku i jak będzie potrzeba wszystkiego będzie można spróbować-starał się widocznie mnie jakoś podnieść na duchu.
Boże, jak ja jej to teraz powiem ? Po jeszcze krótkiej rozmowie która trochę na chwilę podniosła mnie na duchu wyszedłem z gabinetu kierując się do przyjaciół. Siedzieli już w sali razem ze śpiącą jeszcze Rubi i cały mój spokój ducha prysł jak bańka mydlana. Przecież ona oszaleje z rozpaczy.
-Co jest Tommo ?-spytał Niall patrząc na moją twarz. Mogę się założyć,że wyglądałem jak męczennik.
-Jest możliwość,że nigdy nie doczekamy się dziecka-odpowiedziałem im ze spokojem i usiadłem na krześle obok Mariny.

Boże nie wiem co napisać. Więc nie napiszę nic. Albo, dziękuję za komentarze, i to nie ja jestem wspaniała czy perfekcyjna tylko WY ! :*


czwartek, 1 sierpnia 2013

Rozdział 10

Zayn

Leżałem tuląc do siebie drobne ciało Pezz. Z Rubi było już lepiej, Louis na dniach miał zostać wypisany ze szpitala. Została przed nami tylko jeszcze rozmowa z nimi. Nie my ale psycholog po informuję o wszystkim Rubi i jej męża. Coś czuję w kościach,że obydwoje mogą mieć do nas żal.
-O czym myślisz ?-blondynka poprawiła się w moich objęciach.
-O wszystkim. Myślę,jak to będzie kiedy oni się już dowiedzą-spojrzałem w niebieskie oczy dziewczyny.
-Nawet nie chcę o tym myśleć-wtuliła się chowając swoją głowę w poduszki.
-Chyba musimy wstać-zaśmiałem się patrząc na zegarek.
Perrie rzuciła we mnie poduszką i zeszła z łóżka. Zgarnęła swoje ubranie z małej walizki stojącej pod szafą i zniknęła w łazience. Sam nałożyłem na siebie czarne rurki i bordową bluzkę. Kiedy Perrie wyszła z łazienki, wspólnie opuściliśmy moją sypialnie zabierając walizeczkę dziewczyny. Chłopaki w jadalni w ciszy konsumowali śniadanie. Zajęliśmy miejsce koło Harrego i Mariny.
-Co dziś robicie ?-blondynka uśmiechnęła się ciepło.
-Pewnie pojedziemy do szpitala-odpowiedział jej Horan. Przy stole brakowało tylko Liama.
-Ja jadę zawieść Perrie do domu a potem na lotnisko-spojrzałem na blondynkę która jadła jogurt naturalny.
-Lecisz ?-spytała cicho Marina
-Muszę ale za dwa dni będę w Londynie-odpowiedziała jej z uśmiechem.
Każde z nas zajęło się swoim talerzem, mogę się założyć,że to właśnie Marina przygotowała to wszystko. Nawet nie zauważyłem kiedy dołączyli do nas Liam i Simon. Ten został na jakiś czas w Londynie. Na twarzy Liama dało się zauważyć kilku dniowy zarost ale każda kobieta śmiało mogła stwierdzić,że jest jeszcze przystojniejszy o ile to jest możliwe.
-Carter popełnił wczoraj w nocy samobójstwo-rzucił Simon a mi trzymany w dłoni widelec z brzękiem upadł na talerz.
-Carter co ?
-Z wyrzutów sumienia powiesił się wczoraj w celi-Liam zakrztusił się sokiem który właśnie pił. Przepraszając wstał od stołu i poszedł do siebie trzaskając drzwiami.
-Porozmawiam z nim-od stołu odszedł Niall i udał się do pokoju szatyna.

Niall

Nie czekając na nic, bez pozwolenie wszedłem do pokoju przyjaciela. Siedział na łóżku zakrywając głowę dłońmi.
-Liam-usiadłem obok niego-proszę porozmawiaj ze mną.
-Ja tak dłużej nie mogę-głos mu się załamał-mam dość tego wszystkiego. To wszystko mnie przytłacza. Mam już dość tego wszystkiego.
-Proszę Cię brachu nie mów tak-poklepałem go po ramieniu.
-Nie mogę tak....mam ochotę wziąć sznur i postąpić tak jak ten cały Nick. Tylko to mi teraz zostało.
-Liam nawet tak nie myśl, rozumiesz?!-potrząsnąłem nim-nawet tak do cholery nie myśl.
Chłopak przytulił się do mnie dając upust swoim emocją. Siedzieliśmy w ciszy.
-Pojedźmy do niej-za proponowałem-Rubi chciała Cię zobaczyć.
-Przyjadę-otarł swoje policzki-ale najpierw czeka mnie wizyta u psychologa.
Kiwnąłem głową na znak,że rozumiem i podniosłem się z idealnie pościelonego łóżka chłopaka. Jego pokój był jednym z najczystszych pomieszczeń tutaj.
-Dzięki Nialler-rzucił zakładając świeżą koszulkę-na prawdę.
Uśmiechnąłem się do niego i wyszedłem z pokoju zostawiając go tam samego.

Liam

Siedziałem przed gabinetem pani psycholog. Dziś druga sesja. Według mnie to jest wyrzucanie pieniędzy w błoto.
-Liam-drzwi się otworzyły-zapraszam.
Kobieta posłała mi ciepły uśmiech i wpuściła do środka. Psycholodzy zawsze wydawali mi się ludźmi z jakąś chorobą. A tymczasem ? Tak nie jest, robi wszystko by pomóc drugiej osobie.
-Siadaj-wskazała tym razem fotel przy stoliczku-napijesz się wody ?
Pokręciłem głową  przecząco głową a ona ze swojego biurka wzięła filiżankę z kawą. Do moich nozdży dostał się zapach ulubionego napoju Danielle.
-Co dziś się stało ?-znów sie uśmiechnęła.
-Rozmawiałem z przyjacielem, powiedziałem mu o swoich myślach samobójczych.
-Masz myśli samobójcze ?
-Od kilku dni śni mi się,że podcinam sobie żyły albo biorę za dużo leków nasennych i już się nie budzę.
-Liam tak nie możesz. Masz dla kogo żyć, to,że jedna dziewczyna wykorzystał Twoje serce nie znaczy,że ktoś zrobi znów tak samo. Jest wiele dziewczyn na świecie a widocznie tamta nie była Twoją miłością.
-Danielle-spuściłem wzrok-byłem taki szczęśliwy. Kiedy wyjeżdżałem w trasy odliczałem dni do spotkania z nią. Nawet teraz chciałem nam kupić dom, chciałem się jej oświadczyć.
-Dom zawsze możesz kupić. Jak powiadała zawsze moja babcia kiedy latałam do niej na wakacje "Tego kwitu jest pół światu" Liam. Nie wiesz kiedy trafi Cię strzała amora,może nawet już trafiła. Jesteś bardzo przystojnym mężczyzną.
-Z każdym pacjentem tak rozmawiasz ? Odczułem,że zwracasz się do mnie jak do przyjaciela.
-I tu masz rację-uśmiechnęła się.
Spojrzałem w jej brązowe jak czekolada oczy. Znów zacząłem się zastanawiać czy z kimś się spotyka albo czy ma rodzinę.
-Dasz się zaprosić na kawę ?-zapytałem wcześniej niż zdążyłem pomyśleć.

Rubi

Leżałam na łóżku przeglądając magazyn dla młodej matki. Louis wyszedł ode mnie pół godziny temu obiecując,że pod wieczór jeszcze zajrzy. Pielęgniarki powtarzały,że jestem szczęściarą mając takiego męża nawet w tak młodym wieku. Lekarze nie chcą powiedzieć mi nic na temat dziecka ale gdyby było źle to pewnie któreś z moich przyjaciół by mnie po informowało. Wiem,że Louis nie wie nic, sama mu powiem jak opuszczę szpital. Nie musiałam zgadywać kto pojawił się w mojej sali bo dobrze wiedziałam,że ma przyjść Marina z Harrym. Jakie było moje zdziwienie kiedy przede mną stanęła Eleanor.
-Po co Ty tu przylazłaś ?-odłożyłam gazetę którą brunetka wzięła w swoje dłonie.
-To Ci się chyba teraz nie przyda-pomachała mi lekturą przed nosem-nie powiedzieli Ci nic ?
-O czym Ty pieprzysz ?-spytałam patrząc na nią.
-Straciłaś dziecko. Nie ma-rozłożyła ręce patrząc na mnie z szyderczym uśmiechem. Kiedy dotarło do mnie co powiedziała opuściła moją szpitalną salę.

Marina

Szliśmy całą czwórka przez szpitalny korytarz. Zayn dodatkowo pchał wózek Louis którego udało nam się przemycić przed pilnym okiem pielęgniarki. Na korytarz zaraz przed salą brunetki wybiegła grupa lekarzy która nawet nie zwróciła na nas uwagi. Na nasze nie szczęście wpadli obijając się jeden koło drugiego do sali Rubi i po chwili wybiegli przed sanitariuszami pchającym łóżko na którym leżała nieprzytomna Rubi w zakrwawionej pościeli.
-Co się stało ?-Louis zatrzymał przebiegającą obok nas pielęgniarkę.
-Rozerwał się szwy.
-Jak ?-spytałam patrząc jak wszyscy znikają w windzie kierując się na piętro z salami operacyjnymi.
-Jakaś brunetka powiedziała jej o dziecku-wszystkim nam oczy wyszły na wierzch-pani Tomlinson zaczęła się szarpać, przepraszam ale muszę zamówić krew.
Krew odpłynęła mi z twarzy. Zresztą nie tylko mi. Jaka brunetka ? Przecież nikt nie...Eleanor.
-Zabije sukę. Kurwa zabiję-warknął Styles i zostawił nas samych kierując się do samochodu.

Jestem beznadziejna. Nic mi nie wychodzi.  
Oddaje w wasz łapki 10 rozdział i mam nadzieję,że wam się spodoba. Dacie radę dla mnie dobić dla mnie dobić do +13 komentarzy ? AAA i przepraszam za błędy. :* 

KOCHAM WAS !:*